چنان نبود كه هر كه از ياران پيامبر چيزى از او بپرسد پاسخ آن را درست دريافته باشد، برخى چيزى مى‌پرسيدند اما در مقام دانستن آن بر نمى‌آمدند و سخنان او را در نمى‌يافتند؛ راه دريافتن از پيامبر بر ايشان دشوار بود؛ و مى‌خواستند كه بيابان گردى بيايد از او پرسش كند تا پيامبر جواب دهد و ايشان بشنوند؛ من همه روزه نوبتى داشتم كه پيش پيامبر مى‌آمدم و هر شب نيز نوبتى داشتم، مرا در اين دو نوبت آزاد مى‌نهاد كه هر گونه باشد من با وى باشم همه ياران وى مى‌دانستند. كه با كسى از مردم اين سازش را كه با من دارد با ديگران ندارد.

گاهى در سراى خود بودم بيشتر پيامبر در آنجا مى‌آمد و چون در پاره‌يى سراهاى او مى‌رفتم با من تنها مى‌نشست و زنان خود را از نزد من بيرون مى‌كرد و جز من كسى پيش او نمى‌ماند، و چون براى خلوت كردن در سراى من مى‌آمد، فاطمه و كسى از فرزندان مرا بيرون نمى‌كرد، هر گاه از او مى‌پرسيدم جواب مى‌داد و چون خاموش مى‌نشستم و سؤالها به پايان مى‌رسيد، خود سخن مى‌گفت، هيچ آيه‌يى از قرآن بر او فرود نمى‌آمد مگر آنكه براى من مى‌خواند و آن را روشن به من مى‌آموخت تا به خط خود مى‌نگاشتم، تأويل و تفسير آن را به من مى‌آموخت و از خدا خواستى تا دريافت و بر- كردن آن را به من باز دهد از آن زمان تا كنون آيه‌يى از قرآن را فراموش نكرده‌ام و هيچ دانشى كه مرا فرا داد از ياد نبرده‌ام، هر چه از حلال و حرام بود همه را به من آموخت آنگاه دست خود را بر سينه من نهاد و از خدا خواست كه دل مرا از دانش و دريافت و نور حكمت انباشته گرداند؛ پيامبر مى‌گفت:

من از جهت فراموشى و نادانى در باره تو هيچ نگران نيستم».

ترجمه‌

(٥٦٦) امام على بن ابى طالب گفته: «هر كه به اندازه آنچه به وى نيكى شده نيكى كند عوض داده‌

و هر كه دو برابر آن نيكى كند سپاسگزار است و هر كه سپاس كند جوانمرد است، هر كه بداند هر چه كند به خود كند در مقابل نيكى خود مردمان را سهل انگار نداند و در برابر دوستى خويش دوستى از ايشان نخواهد، از ديگران مزد آنچه براى خويش كنى و آبروى خويشتن به آن نگاهدارى مخواه. هر كه نيازى از تو خواهد آبروى خود را نگاه نداشته تو آبروى خود را نگاهدار و نياز وى را بر آر.