علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ١٣٧ - قرب وجودى و مالكيت اطلاقى خداى سبحان

دو. زمزمه هميشگى دعا

اين اصل سلوكى، رأس اصول عملى و ميوه شيرين اصول معرفتى است. سالك با زمزمه‌هاى آسمانى خود، محيط زندگى را با رنگ خدا مى‌آرايد و در مسير سلوك، لحظه به لحظه با خدا گفتگو مى‌كند و زبان به درخواست مى‌گشايد و انيسانه با خداى خود همنشين مى‌گردد. اين انس دايمى با خدا، چهره دل را هماره به سوى بارگاه قدس ربوبى معطوف مى‌دارد و توجه تام و دائمى را كه روح سير و سلوك است، به ارمغان مى‌آورد تا مانند ابراهيم خليل (ع) ندا دهد:

إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهي لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنْ الْمُشْركِينَ‌؛[١] من (در تمامى لحظات زندگى) از روى اخلاص، پاكدلانه روى خود را به سوى كسى گردانيدم كه آسمان‌ها و زمين را پديد آورده است و من از مشركان نيستم.[٢]

اين همنشينى مونسانه و درخواست‌هاى لحظه به لحظه، خواسته عنايى خداى سبحان است؛[٣] خدايى كه بندگان را فراتر از دعوت، به دعاخوانى امر مى‌كند تا آنان را به واسطه دعاهايشان، زير سايه رحمت رحيمى خود قرار دهد[٤] و

[١] - انعام( ٦): ٧٩.

[٢] -« قُلْ إِنَّ صَلَاتِى وَنُسُكِى وَمَحْيَاى وَمَمَاتِى لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ بگو درحقيقت، نماز من و عبادات من و زندگى و مرگ من براى خدا، پروردگار جهانيان است.»( انعام( ٦): ١٦٢.)

[٣] -« وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاة وَالْعَشِى يُرِيدُونَ وَجْهَهُ؛ اى رسول من! با كسانى كه پروردگارشان را صبح و شام مى‌خوانند و خشنودى او را مى‌خواهند، شكيبايى پيشه كن.»( كهف( ١٨): ٢٨.)

[٤] -« وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنْ الْمُحْسِنِينَ؛ با بيم و اميد خدا را بخوانيد و در پيشگاه او دعا كنيد كه رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است.»( اعراف( ٧): ٥٦)؛ قال‌على( ع):« الدعاء مفتاح الرحمة و مصباح الظلمة.»( محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٩٣، ص ٣٠٠.)