علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ٢٩١ - ٢ دنيا دوستى
٢. دنيا دوستى
دنيا يعنى جهان مادى كه در نظام هستى در پايينترين رتبه وجودى قرار دارد و پهنه انبوهى از نعمتهاست. خداى حكيم، آن را براى برآورى نيازهاى مادى بشر آفريده است تا آنان براى وصول به سعادت جاودانه اخروى- بهعنوان مرتبه وجودى عالى- بلكه براى رسيدن به مقام قرب ربوبى- بهعنوان مرتبه وجودى اعلا- از اين سراى نعمت بهره گيرند و به كمال مطلوب دست يابند. ازاينرو دنيا، دار تربيت و نقطه عزيمت آدمى در قوس صعود به سوى بارگاه قدس ربوبى است؛ دنيا گذرگاه و منزلگاهى براى تهيه زاد و توشه آن سعادت جاودانى و بستر آغازين حركت استكمالى به سوى مقام قرب الاهى است. اين حكمت آفرينش گيتى است. مولاى متقيان اميرمؤمنان (ع) به كسى كه دنيا را ملامت و سرزنش مىكرد، فرمود:
اى نكوهنده جهان! دنيا سجدگاه دوستداران خدا و نمازخانه فرشتگان اوست، فرودآمد وحى الاهى است، بازار ياران خداست كه در آن رحمت را به دست آورند و بهشت را سود برند.[١]
آن امام همام در سخنى ديگر مىفرمايد:
دنيا را نيافريدهاند تا جاودان در آن به سر بريد؛ بلكه آن را آفريدهاند تا زود از آن بگذريد و از كردار نيك براى خانه هميشگى توشه فراهم آوريد.[٢]
امام باقر (ع) نيز دنيا را نيكوسراى متقيان برشمردهاند.[٣] اين منطق دين در باب دنياست.
[١] - نهجالبلاغه، حكمت ١٣١، ص ٣٨٤.
[٢] - نهجالبلاغه، خطبه ١٣٢، ص ١٣١.
[٣] - امام باقر( ع) در تفسير آيه« وَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِينَ.»( نحل( ١٦): ٣٠) دنيا را دارالمتقين دانستهاند.( عياشى، تفسير عياشى، ج ٢، ٢٥٨.)