علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ٢٢٨ - ٢ استقبال دل
وَجَّهْتُ وَجْهي لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ؛[١] روى خود را به سوى كسى گردانيدم كه آسمانها و زمين را پديد آورده است و من از مشركان نيستم.
در اين هنگام، رنگش تغيير مىكرد؛ تا جايىكه اين تغيير از چهره مبارك ايشان آشكار مىشد.[٢] بنابراين نمازگزار بايد از آغاز نماز تا پايان آن- به قدرگنجايش روحى- به خدا توجه كند و وجه خاص خود را به سوى خداى سبحان متمركز سازد كه ارزش نماز به مقدار توجه قلبى است. رسولاكرم ٦ فرمودند:
همانا خداى سبحان از نمازها برخى نصف، برخى يكسوم، برخى يكچهارم، برخى يكپنجم تا يكدهم را مىپذيرد و برخى از نمازها را نيز همانند پيراهن درهمپيچيده، به صورت نمازگزار مىزند؛ به درستى كه آنچه از نمازت براى تو سودمند است، به مقدار توجه دل به خداى سبحان است.[٣]
از اينرو نمازگزار بايد بكوشد در نماز «طمأنينة دل» يعنى آرامش و وقار دلرا حفظ كند تا دل كه آماج حملات نفس و شيطان است، به حركت تشويشآور واضطراب تفرقهزا دچار نشود: «فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ؛[٤] پس چون آسودهخاطرشديد، نماز را [به طور كامل] به پا داريد» تا به وادى غفلت نيفتيدودر زمره غافلان جاى نگيريد: «فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهمْ
[١] - انعام( ٦): ٧٩.
[٢] - سيد على بن طاووس، فلاح السائل، ص ٢٠٢.
[٣] -« ان من الصلاة لما يقبل نصفها و ثلثها و ربعها و خمسها الى العشر و انّ منها لما يلفّ كما يلف الثوب الخلق فيضرب بها وجه صاحبها و انما لك من صلاتك ما اقبلت عليه بقلبك.»( محمدباقر مجلسى، بحارالأنوار، ج ٨٤، ص ٢٦٠.)
[٤] - نساء( ٤): ١٠٣.