علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ٣٣٢ - ٧ صبر
هيچ مؤمنى نيست مگر آنكه هر چهلروز، يكبار به وسيله بلا متنبه مىشود و اين بلا يا به مال مىرسد، يا به فرزندش، يا به خودش كه پاداش آن را مىبيند و يا اندوهى به او مىرسد كه نمىداند از كجا رسيده است.[١]
سه. ارتقاى درجه كمال؛ امام صادق (ع) مىفرمايد:
بنده را نزد خدا، مقام و منزلتى است كه بدان نرسد، مگر با يكى از اين دو: از ميان رفتن مال و دارايىاش و رسيدن بلايى به جسمش.[٢]
هرگاه سالك به بلاى تلخ و ناخوشايندى مبتلا شد، نخست بايد نام مناسب با فضيلت صبر را كه اسم «حاكم» است، بشناسد:
وَاصْبرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ؛[٣] در برابر حكم پروردگارت صبورى پيشه كن.
حكم در فرهنگ قرآنى، دو قسم دارد: يكى حكم تشريعى، مانند احكام تكليفى كه به اراده تشريعى خداى سبحان و از زبان رسولان الاهى در جامعه دينى جريان مىيابد و ديگرى حكم تكوينى كه به معناى قضاى حتمى و قطعى است و به اراده الاهى ظهور مىيابد.[٤] از اينرو سراسر جهان و تكتك جهانيان در حيطه حكم تكوينى خداى سبحان هستند و هيچكس و هيچچيز از آن حيطه بيرون نيست. «إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ؛[٥] خدا هر چه بخواهد، فرمان مىدهد.» يكى
[١] -« ما من مؤمن الا و هو يذكر فى كل أربعين يوماً ببلاء اما فى ماله او فى ولده او فى نفسه فيؤجر عليه او همّ لايدرى من اين هو.»( همان، ص ٢٣٧.)
[٢] -« انه ليكون للعبد منزلة عند الله فما ينالها الا باحدى خصلتين: اما بذهاب ماله او بلية فى جسده.»( حسين نورى، مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٤٣٣.)
[٣] - طور( ٥٢): ٤٨.
[٤] - بنگريد به: حسن مصطفوى، التحقيق فى كلمات القرآن الكريم، ج ٢، ص ٢٦٦.
[٥] - مائده( ٥): ١.