علم سلوک - فضلى، على - الصفحة ١٣٨ - قرب وجودى و مالكيت اطلاقى خداى سبحان

به‌عنوان ولى، مرشد،[١] مدبر، اصلاح‌كننده و هدايت‌گر، آنان را از گمراهى و كوردلى برهاند و به دنياى هدايت و روشن‌دلى بار دهد و در سبيل رشد و صلاح جاى دهد. خداى سبحان به تمامى بندگان فرمان مى‌دهد كه هميشه زمزمه دعا را در دل و زبان داشته باشند تا او آنان را در مسير دعا رشد دهد:[٢]

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِي إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ‌؛[٣] و هرگاه بندگان من از تو درباره من بپرسند [بگو] من نزديكم و دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا بخواند اجابت مى‌كنم، پس [آنان‌] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند؛ باشد كه راه يابند.

مقصود از اين رشد سالكانه آن است كه اولًا سالك در صراط سلوك، همواره در خطر خار مغيلان بلاياست؛ بلايايى كه او را سلوك باز مى‌دارد و راهزنى دل و دين وى مى‌كند؛ از اين‌رو بايد، دمادم ذكر دعا را در دل زمزمه كند تا دعا همانند سپرى بلايا را پيش از آنكه فرود آيند، دفع كند. امام على (ع) مى‌فرمايد:

دعا سپر مؤمن است.

امواج بلا را پيش از نزول با دعا دفع كنيد.[٤]

و اگر هم بلايى سهمگين فرود آمد، با شمشير دعا آن را از ميان ببرد و آثار زخم و بيمارى بلا را با داروى دعا درمان كند. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

[١] -« وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِدًا؛ هر كه خدا او را بى‌راه گذارد، هرگز براى او ولى و مرشدى( يارى راهبر) نخواهى يافت.»( كهف( ١٨): ١٧.)

[٢] - بنگريد به: سيد محمدحسين طباطبايى، الميزان، ج ٢، ص ٣٥.

[٣] - بقره( ٢): ١٨٦.

[٤] -« الدعا ترس المؤمن» و« ادفعوا امواج البلاء بالدعاء».( محمد محمدى‌رى‌شهرى، ميزان الحكمه، ج ٣، ص ١١٦١ و ١١٦٢.)