موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٨ - فصل ششم در مدح توكّل و ذمّ حرص از طريق نقل

و هم به سند خود از حضرت صادق- عليه السلام- نقل فرموده:

قالَ: «مَنْ اعْطِيَ ثَلاثاً لَمْ يُمْنَعْ ثَلاثاً؛ مَنْ اعْطِيَ الدُّعاءَ اعْطِيَ الإجابَةَ وَمَنْ اعْطِيَ الشُّكْرَ اعْطِيَ الزِّيادَةَ وَمَنْ اعْطِيَ التَّوَكُّلَ اعْطِيَ الْكِفايَةَ» ثُمَّ قالَ: «أتَلَوْتَ كِتابَ اللَّهِ- عَزَّ وَجَلَّ-: وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌ [١] وَقالَ: لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌ [٢] وَقالَ:

ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌ [٣]»؟ [٤]

و از حضرت موسى بن جعفر- سلام اللَّه عليه- نقل نموده: قالَ الرَّاوِيُ: سَألْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ- عَزَّ وَجَلَّ- وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌ فَقالَ: «التَّوَكُّلُ عَلَى اللَّهِ دَرَجاتٌ؛ مِنْها أنْ تَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ في امُورِكَ كُلِّها، فَما فَعَلَ بِكَ، كُنْتَ عَنْهُ راضِياً، تَعْلَمُ أنَّهُ لايَأْلُوكَ خَيْراً وَفَضْلًا، وَتَعْلَمُ أنَّ الْحُكْمَ فِي ذلِكَ لَهُ، فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ بِتَفْويضِ ذلِكَ إلَيْهِ وَثِقْ بِهِ فيها وَفِي غَيْرِها» [٥].

[١] الطلاق (٦٥): ٣.

[٢] إبراهيم (١٤): ٧.

[٣] غافر (٤٠): ٦٠.

[٤] «كسى كه به او سه چيز داده شده، از سه چيز محروم نمى‌شود. كسى كه به او دعا داده شده، اجابت هم داده مى‌شود. كسى كه به او شكرگزارى داده شده، افزونى هم داده مى‌شود، و كسى كه به او توكّل داده شده، كفايت هم داده مى‌شود. سپس فرمود: آيا كتاب خداوند عزّ وجلّ را خوانده‌اى كه:" كسى كه بر خداوند توكّل كند، پس خدا او را بس است". و فرمود:" اگر شكرگزارى كنيد، نعمت شما را افزايش مى‌دهم". و فرمود:" بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را"». (الكافي، ج ٢، ص ٦٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب التفويض إلى اللَّه و التوكّل عليه»، حديث ٦)

[٥] راوى گفت: از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام پرسيدم از معنى اين سخن خدا كه: «و كسى كه بر خدا توكّل كند، پس خدا او را بس است». پس امام عليه السلام فرمودند: «توكّل بر خداوند داراى درجاتى است، از آن جمله اين‌كه بر خداوند در تمام كارهايت توكّل كنى، پس آنچه كه با تو كرد، از آن راضى باشى، بدانى كه تو را از نيكويى و فضل منع نكند و بدانى كه همانا فرمان در آن كارها، از آنِ اوست. پس بر خدا به واگذاشتن تمام امور به او، اعتماد و توكّل كن، و در آن كارهايى كه در حق تو انجام داده و در غير آنها، به وى اطمينان داشته باش و اعتماد كن». (الكافي، ج ٢، ص ٦٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب التفويض إلى اللَّه و التوكّل عليه»، حديث ٥)