موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٨ - فصل چهارم مبادى مقام رضا

يكى از اركان ايمان قرار داده؛ چنانچه از كافى شريف منقول است:

قالَ أمِيرُ الْمُؤْمِنينَ- عَلَيْهِ السَّلام-: «الإيمانُ أرْبَعَةُ أرْكانٍ: الرِّضا بِقَضاءِ اللَّهِ، وَالتَّوَكُّلُ عَلَى اللَّهِ، وَتَفْويضُ الأمْرِ إلَى اللَّهِ، وَالتَّسْلِيمُ لِأَمْرِ اللَّهِ» [١].

مرتبه سوم آن است كه عبد سالك به درجه اطمينان رسد، و اطمينان كمال ايمان است، و چون طمأنينه نفس حاصل شد به مقام جميليت حق، مرتبه رضا كامل‌تر گردد، و شايد اشاره به اين معنا باشد آيه مباركه سوره الفجر: يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ^ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً [٢].

رجوع به‌سوى ربّ كه از مقامات كامله اهل اخلاص است، براى صاحبان نفس مطمئنه كه راضى و مرضى هستند، قرار داده و قطع طمع متسخط را فرموده.

مرتبه چهارم، مقام مشاهده است، و آن از براى اهل معرفت و اصحاب قلوب است كه شطر قلب خود را از عالم كثرت و ظلمت منصرف نمودند و خانه دل را از غبار اغيار جاروب فرمودند و رفض غبار كثرت از آن كردند؛ پس حق تعالى به جلوه‌هاى مناسبه با قلوب آنها به آنها تجلى فرمايد و دل آنها را به خود خوش كند و از ديگران منصرف فرمايد.

و از براى اين مقام به‌طور كلى، سه درجه است: درجه اولى، مشاهده تجلّى‌

[١] امير المؤمنين على عليه السلام فرمودند: «ايمان داراى چهار ركن و پايه است: رضا به قضا و حكم خدا، توكّل بر خدا، واگذارى كار به خدا و تسليم امر و فرمان خدا بودن». (الكافي، ج ٢، ص ٥٦، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب المكارم»، حديث ٥)

[٢] «اى روح آرامش يافته، خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت برگرد». (الفجر (٨٩): ٢٧- ٢٨)