موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٠ - فصل دوم در بيان تأثير رأفت

گرچه ممكن است مقصود ايشان از اين‌كه گويد: اتصاف ذات مقدّس به وجه اعلى و اشرف است، اشاره به همان باشد كه ما ذكر كرديم، و قول ديگرشان كه گويند: «وكان باعتبار المظاهر ...»، اشاره به وجه ديگرى باشد، به سبيل مماشات با قوم.

بنابراين، خوب بود عبارت: «أو كان» عوض «وكان» باشد، والامر سهل.

فصل دوم در بيان تأثير رأفت‌

] بدان‌كه رحمت و رأفت و عطوفت و امثال آن، كه از جلوه‌هاى اسماء جماليه الهيه است، خداى- تبارك و تعالى- به حيوان مطلقاً و به انسان بالخصوص، مرحمت فرموده براى حفظ انواع حيوانيه و حفظ نوع و نظام عائله انسانى، و اين جلوه [اى‌] از رحمت رحمانيه است كه نظام عالم وجود، مطلقاً بر پايه آن نهاده شده.

و اگر اين رحمت و عطوفت در حيوان و انسان نبود، رشته حيات فردى و اجتماعى گسيخته مى‌شد، و با اين رحمت و عطوفت، حيوان حفظ و حضانت اولاد خود، و انسان حراست از عائله خود، و سلطان عادل حفظ مملكت خود مى‌كند. اگر اين رحمت و شفقت و رأفت نبود، هيچ مادرى تحمّل مشقّت‌ها و زحمت‌هاى فوق‌العاده اولاد خود را نمى‌كرد. و اين جذبه رحمت و رأفت الهى‌