موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٨٧ - فصل سوم در بيان خطرات انحراف قوّه غضبيّه

اين عالم، طاقت لحظه [اى‌] از آن را ندارند.

احاطه نار جهنّم به انسان، همچون احاطه‌هايى كه در اين عالم به نظر ما مى‌رسد نيست؛ زيرا كه اين‌جا احاطه‌هاى سطحى است؛ يعنى سطوح به سطوح احاطه دارند، لكن تماسى بين بواطن نيست. نار الهى احاطه به ظاهر و باطن و عمق و سطح دارد و احاطه آن، ظهور احاطه قيّومى است كه به تمام موجودات به يك نحوه احاطه دارد. آتش خدايى چنانچه جسم را به ظاهر و باطن مى‌سوزاند، روح و قلب را هم مى‌سوزاند، و چنين آتشى در اين عالم تصور ندارد. همه آتش‌هاى اين عالم از حدّ ظاهر بالا نمى‌روند و به باطن انسان نمى‌رسند، لكن آن‌جا باطن را سخت‌تر مى‌سوزاند و احاطه به باطن بيشتر دارد از احاطه به ظاهر.

و اگر صورت غضب در نفس تمكُّن پيدا كند و ملكه باطنه انسان گردد و حُكم مملكت در تحت تصرّف نفس سَبُعى درآيد و صورت اخيره انسانى صورت سَبُع شود، در عالم برزخ و قيامت، انسان به صورت سَبُع محشور شود، و ناچار سَبُع برزخى و ملكوتى با سباع ملكى و دنيايى فرق بسيار دارد؛ چنانچه سبعيت انسان نيز با سبعيت‌هاى ديگر حيوانات بسيار فرق دارد.

و در حديث است كه پيغمبر فرمود: «بعضى از مردم به صورت‌هايى محشور شوند كه ميمون‌ها و خنزيرها پيش آنها نيكو است» [١]؛ چنان كه انسان در افق كمال و جمال در صف اعلاى وجود واقع است و هيچ يك از موجودات، هم‌ترازوى او نيستند، در جانب نقص و زشتى و اتّصاف به صفات رذيله نيز،

[١] متن اين حديث نبوى، چنين است: «يُحْشَرُ بَعْضُ النّاسِ عَلى صُورَةٍ تَحْسُنُ عِنْدَهاالْقِرَدَةُ وَالْخَنازِيرُ». (علم اليقين، ج ٢، ص ٩٠١)