وَقالَ- تَعالى‌ شَأْ نُهُ- فِي وَصْفِ قارُونَ: فَخَرَجَ عَلى‌ قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ قالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ^ وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوابُ اللَّهِ خَيْرٌ لِمَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ لا يُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ‌ [١].

آنهايى كه به حيات دنيوى دل‌خوش كرده بودند و مقصود و مرادشان دنيا و زينت آن بود، چون قارون را با زينت‌هاى او ديدند، ديگ آمال و آرزويشان به جوش آمد و حسرت زينت او را داشتند. ولى آنهايى كه صاحب علم بودند و از جانب حق تعالى به آنها علم به غيب عنايت شده بود، اعتناء به زينت دنيا و قارون نداشتند و طالب ثواب اللَّه بودند و مى‌ديدند كه با صبر و شكيبايى به آن ثواب‌ها خواهند رسيد.

و اين آيه شريفه اشاره به مقام اوّل از زهد است، و محتمل است كه آيه شريفه راجع به مقام زهد هم نباشد، و ما اين آيه را به تبع بعض محقّقين از شُرّاح حديث‌ [٢] ذكر كرديم.

وَرُوِيَ: لَمّا سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ- صلّى اللَّه عليه وآله- عَنْ مَعْنَى الشَّرْحِ في قَوْلِهِ تَعالى‌: فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ‌، وَقِيْلَ: ما هذا الشَّرْحُ؟ قالَ: «إنَّ النُّورَ إذا دَخَلَ الْقَلْبَ انْشَرَحَ لَهُ الصَّدْرُ وَانْفَسَحَ». قِيْلَ: يا رَسُولَ اللَّهِ! وَهَلْ لِذلِكَ عَلامَةٌ؟ قالَ: «نَعَمْ التَّجافِي عَنْ دارِ الْغُرُورِ وَالإنابَةُ إلى دارِ الْخُلُودِ

[١] « [قارون‌] آراسته به زيورهاى خود به ميان مردم آمد، آنان كه خواستار زندگى دنيوى بودند گفتند: اى كاش آنچه به قارون داده شد، ما را نيز مى‌بود، بدرستى كه او داراى حظّى بزرگ است. و كسانى كه به ايشان علم داده شده بود گفتند: واى بر شما، براى آن كسى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته مى‌كند، ثواب خداوند بهتر است، و بدين ثواب نمى‌رسند مگر آنانكه اهل صبر هستند». (القصص (٢٨): ٧٩- ٨٠)

[٢] شرح اصول الكافي، صدر المتألّهين، ج ١، ص ٤٣٩.