موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٦ - فصل چهارم موعظت براى اصلاح نفس

فصل چهارم موعظت براى اصلاح نفس‌

] هان اى عزيز! اگر انسان اين مطالبى را كه به موازين برهانيه، پيش اهلش ثابت، و به نور كشف و شهود، نزد اصحاب معرفت مشهود است و مطابق اشارات، بلكه صراحات كتاب الهى و احاديث شريفه وارده از اهل بيت وحى و تنزيل است، احتمال نيز دهد، بايد آرام نگيرد تا نفْس را اصلاح كند.

مصيبت در آن است كه جميع آيات باهره كتب آسمانى و تمام احاديث شريفه اهل‌بيت عصمت، از انبياء عظام و اولياء كرام، و تمام براهين اصحاب حكمت و فلسفه و مشاهدات ارباب رياضت و شهود، در قلوب قاسيه و دل‌هاى سخت ما ايجاد احتمال نكرده و عمل ما مثل اشخاصى است كه يقين حتمى به كذب همه- نعوذ باللَّه- داريم.

عزيزا! اگر به هر يك از ما يك طفل ده ساله [اى‌] اطلاع دهد كه خانه‌ات آتش گرفت يا پسرت در آب افتاد و الآن غرق مى‌شود، آيا اگر اشتغال به هر كار مهمّى داشته باشيم، دست از آن برداشته، در تعقيب اين اخبار هولناك، سراسيمه مى‌دويم يا آن‌كه با اطمينان نفس نشسته اعتناء نمى‌كنيم؟ اكنون چه شده است، تمام آيات و اخبار و برهان و عيان به قدر خبر يك بچه ده ساله در ما تأثير نكرده؟ اگر تأثير كرده بود، راحتى را از ما سلب نموده بود. آيا اين كورى باطن و عماى قلب را بايد به چه نحو معالجه كرد؟ آيا اين مرض قلبى محتاج به علاج و