موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٢ - فصل پنجم در بيان ثمرات قوّه غضبيه

نموده كه فرمود: خداوند وحى فرمود به شعيب نبىّ عليه السلام: «همانا من عذاب كنم از قوم تو صدهزار نفر را كه چهل‌هزار نفر از اشرار آنها و شصت هزار نفر از خوبان آنها است». عرض كرد: خداوندا! اشرار به جاى خود، اخيار و خوبان براى چه؟ وحى آمد: «براى اين‌كه مداهنه كردند با اهل معصيت و سهل‌انگارى كردند و غضب ننمودند براى غضب من» [١].

و در وسائل از محاسن برقى، سند به حضرت علىّ بن الحسين- عليهما السلام- رساند كه فرمود: «حضرت موسى‌بن عمران گفت: پروردگارا! كيانند اهل تو؛ آنهايى كه در سايه عرش خود، آنها را سايه مى‌افكنى، در روزى [كه‌] سايه [اى‌] جز سايه تو نيست؟ پس وحى فرمود خداوند به سوى او: آنهايى كه قلب‌هاى آنها پاكيزه است و دست‌هاى آنها نيكويى مى‌كند. آنهايى كه ياد جلالت مرا كنند مثل ياد پدرهاى خود.- تا آن‌جا كه فرمود-: و آنهايى كه غضب مى‌كنند براى محرّمات من وقتى حلال شمرده شود، مثل پلنگ وقتى جراحت زده شود» [٢].

و در باب اخلاق رسول خدا- صلّى اللَّه عليه وآله- وارد است كه «يارى نجست براى خود در هيچ مظلمه [اى‌] تا آن‌كه هتك محارم الهيه مى‌شد، پس غضب مى‌نمود براى خداى تبارك و تعالى» [٣].

[١] الكافي، ج ٥، ص ٥٥، «كتاب الجهاد»، «باب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر»، حديث ١.

[٢] المحاسن، ج ١، ص ١٦، حديث ٤٥؛ وسائل الشيعة، ج ١٦، ص ١٤٧، «كتاب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر»، «أبواب الأمر و النهي»، باب ٨، حديث ٣.

[٣] مكارم الأخلاق، ص ٢٣؛ مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ١٩٧- ١٩٨، «كتاب الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر»، «أبواب الأمر و النهي»، باب ٧، حديث ٢.