موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠١ - فصل دوم در بيان تأثير طمع و يأس

فصل دوم در بيان تأثير طمع و يأس‌

] ممكن است فرق ديگرى مابين رجاء و طمع باشد و آن، آن است كه مراد از طمع، اميد به مغفرت معاصى يا غفران مطلق نقايص باشد؛ چنانچه خداى تعالى از قول حضرت خليل الرحمان نقل فرمايد: وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ‌ [١]؛ و رجاء، اميدوارى به ثواب اللَّه و چشم‌داشت به رحمت واسعه باشد، و ممكن است به‌عكس اين باشد. پس ضد آنها نيز به حسب مقابله فرق مى‌كند.

و در هر صورت رجاء و طمع به ذات مقدس و انقطاع از خلق و پيوند به حق از لوازم فطرت مخموره و مورد مدح ذات مقدس حق و حضرات معصومين عليهم السلام است.

قالَ اللَّهُ تَعالى: وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‌ [٢].

و در وصف مؤمنين فرمايد: تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌ [٣].

و همان‌طور كه رجاء به حق تعالى و طمع به رحمت واسعه و اميدوارى از سرچشمه فيض آن ذات مقدس از شعب توحيد و از لوازم فطرت مخموره الهيه‌

[١] «و آن كسى كه طمع و اميد دارم، روز پاداش گناهم را ببخشايد». (الشعراء (٢٦): ٨٢)

[٢] «و خداوند را از روى بيم و اميد بخوانيد، كه رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است». (الأعراف (٧): ٥٦)

[٣] «پهلوهاى ايشان از خوابگاه‌ها جدا مى‌گردد، و پروردگار خود را از روى بيم و طمع مى‌خوانند، و از آنچه روزى ايشان كرده‌ايم انفاق مى‌كنند». (السجدة (٣٢): ١٦)