موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٨ - فصل هفتم در ذكر جمله اى از احاديث شريفه در اين باب

كوتاه‌تر از آن است كه بتواند حقايق عالم غيب و ماوراى طبيعت را به‌طورى كه هست، بيان كند. ما هر چه از جانب سعادت يا شقاوت مى‌شنويم، به مقايسه به اين دنيا و مأنوسات و عاديات خود از آن چيز مى‌فهميم، و عالم آخرت و ملكوت در تحت مقايسه و ميزان دنيا و مُلك در نيايد.

ما هر چه آتش ديديم، آتش مُلاصِق با بدن- آن هم نوعاً با سطح بدن- را ديديم و بيشتر و بالاتر از آن چيزى نيافتيم. تمام آتش‌هاى عالم دنيا را اگر روى هم گذارند، فؤاد انسان را نمى‌تواند بسوزاند؛ چه كه فؤاد از مراتب ملكوت است و آتش مُلكى به آن نرسد؛ آتش ملكى از حدّ بدن ملكى دنياوى خارج نشود. آن آتش ملكوتى الهى است كه باطن و ظاهر و روح و قلب و فؤاد و بدن را مى‌سوزاند و از باطن قلب بروز كند و به ظاهر از مجراى حواس نفوذ كند.

حضرت عيسى- عليه السلام- مى‌فرمايد: كسى كه بخواهد از آتش غضب الهى محفوظ باشد و گرفتار نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ نشود، بايد خود را از اين آتش سوزان غضب حفظ نمايد.

و در حديث شريف كافى، حضرت باقر- عليه السلام- فرمود: «همانا اين غضب، پاره [اى‌] از آتش فروزنده از شيطان است كه در قلب پسر آدم مشتعل شود، و همانا هر كس از شما كه غضب كند، چشمانش سرخ شود و رگ‌هاى گردنش باد كند و شيطان در او داخل شود، و هر كس از شما كه بر خود بترسد از آن، ملازم زمين شود كه پليدى شيطان در اين هنگام از او برود» [١].

و از حضرت صادق- عليه السلام- مروى است كه: «غضب، قلب حليم را

[١] الكافي، ج ٢، ص ٣٠٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الغضب»، حديث ١٢.