سلامت و وقار و طمأنينه و سكونت ساقط مى‌كند و جِلافت و كدورت و قساوت و غفلت و ادبار آورد و ذكر خدا را از نظر بيندازد و حلاوت عبادت و ذكر اللَّه را از ذائقه روح ببرد و ايمان را ضعيف و ناچيز كند و دل را بميراند و لغزش و خطا از آن زياد شود و پشيمانى بسيار بارآورد و كدورت بين دوستان و دشمنى بين مردم ايجاد كند و مردم را به انسان بدبين كند و او را از نظر آنان بيندازد، و اطمينان و وثوق از او ساقط شود و او را در نظر مردم بى‌مقدار و بى‌وزن كند، و اينها در صورتى است كه بر كلام او مترتّب نشود معصيت‌هاى گوناگون لسانى.

و خيلى كم اتفاق افتد كه انسان كه به لغو و باطل اشتغال پيدا كرد و زبان را در تحت ميزان صحيح درنياورد، از معاصى و گناهان محفوظ ماند و به همان لغو و بيهوده تا آخر به‌سربرد. از اين جهت، درباره سكوت و صمت سفارش بسيار شده است.

فصل سوم در ذكر فضايل «صمت» و عيوب «هَذَر» از طريق نقل‌

اخبار شريفه در اين باب به‌قدرى زياد است كه در اين مختصر نگنجد، و ما به ذكر چند حديث قناعت مى‌كنيم:

در وسائل، از مجالس شيخ طوسى‌ [١]- رحمه اللَّه- سند به أبى‌ذر رساند كه‌

[١] شيخ طوسى- محمد بن حسن بن على طوسى- مكنّى به ابو جعفر معروف به شيخ‌الطائفه از اكابر علماى اثنى عشريه و از ثقات و اعيان شيعه مى‌باشد. او از تلامذه مرحوم شيخ مفيد و سيد مرتضى علم الهدى بوده است. حضرت ايشان اولين كسى است كه نجف اشرف را مركز علمى دينى كرد. داراى تأليفات قيّمه مى‌باشد كه بعضى از آنها عبارتند از: اصول العقائد، أنيس الوحيد، التبيان الجامع لعلوم القرآن، تلخيص الشافي، الخلاف، تهذيب الأحكام، الاستبصار، العدّة، مصباح المتهجّد و ... در فضيلت شيخ طوسى همين بس كه دو كتاب از كتب اربعه شيعه يعنى التهذيب، الاستبصار از تأليفات ايشان مى‌باشد. از سيد بحر العلوم نقل است كه اول مصنّفات شيخ كتاب النهايه و آخر آنها المبسوط است. ايشان بيش از سيصد شاگرد مجتهد شيعه داشته كه گفته شده شاگردان عامى مذهب او هم بيشتر از شيعه بوده است. شيخ مورد توقير وتعظيم حكام عباسى بوده و حتى براى او كرسى جهت تدريس اختصاص دادند. وفات شيخ طوسى دوم محرم سال چهارصد و شصت هجرى قمرى بوده و در نجف اشرف در منزل خود به خاك سپرده شد. (ريحانة الأدب، ج ٣، ص ٣٢٥- ٣٢٨)