موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٤ - فصل دوم در بيان مراتب صبر است

درجه سوم از صبر، صبر در معصيت است كه انسان در جهاد با نفس و جنود ابليس خوددارى و صبر كند، و به واسطه پافشارى و مصابرت، بر آنها غلبه كند، و از براى اين درجه، مقامات و حقايق و رقايق بسيار است، و در هر درجه صبر در اين مقام مشكل‌تر و دقيق‌تر از صبر در طاعات است؛ بلكه اگر كسى از اين ورطه گذشت، صبر در طاعات براى او سهل و آسان شود. پس مهمتر از هر چيز از براى سالك الى اللَّه، صبر در معصيت است.

و همان‌طور كه صبر در مجاهده با قوّه شهوت و غضب و شيطنت، كه منشأ معاصى صوريه‌اند، از اشقّ امور است بر انسان، و از طاعات صوريه قيام بر آن بسيار مشكل‌تر است، همين‌طور قيام در مقابل شيطان بزرگ و نفس، كه مبدأ معاصى قلبيه و باطنيه هستند، و صبر در مجاهده با آنان از مشكل‌ترين مجاهدات است؛ زيرا كه در اين مجاهده بايد طرح الكونَين و رفض النشأتَين شود، و بايد سالك قدم بر فرق خود گذارد و بت بزرگ خودى و انانيت را از كعبه دل به دست ولايت‌مآبى فروريزد و بشكند تا به حقايق اخلاص قدم نهد و به سراير خلوص باريابد، و اين جز با دستگيرى خدايى و توفيق يزدانى صورت نبندد.

و براى صبر در معصيت، نهصد درجه است كه ميان هر درجه تا درجه ديگر، فاصله مانند تُخُوم أرض تا منتهاى عرش است، و درجات اين مقام از صبر، از درجه سابق، هم در عدد درجات افزون است و هم در سعه درجات؛ زيرا كه فاصله تا منتهاى عرش است.

و از براى صبر در معصيت، حقايق و سرايرى است كه در تحت ميزان درجات و سعه جسمانى درنيايد، و آن چون خودش، از مقامات روحانى و معارف يزدانى بايد باشد.