موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٩ - فصل چهارم موعظت براى اصلاح نفس

تاريخ و ادب و فصاحت و بلاغت به قرآن شريف نظر مكن كه اين صورت، خود حجابى است بس ضخيم.

قرآن كتاب رشد معنوى و تعاليم الهيه مربوط به مقاصد اهل دنيا نيست. تمام مقاصد دنياوى مقاصد حيوانى است، و انسان در تعقيب هر مقصدى كه به دنيا نتيجه‌اش برگردد، برود، از افق حيوانى خارج نشده، بلكه مادامى كه در بند مقاصد شهوات و لذّات است- چه دنياوى و چه اخروى- در افق حيوانيت است، و به حسب بعض مراتب، داخل آيه شريفه است كه مى‌فرمايد: أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ‌ [١].

آن آدمى‌زاده [اى‌] كه از تمام زحمات و رنج‌هاى انبياء و اولياء و تمام آيات الهيه و صحف سماويه و جميع اخبار و احاديث جز شهوت بطن و فرج، چيزى نيافت، و تمام مقاصد الهى و انبياء عظام را براى لذّات بطن و فرج دانست، و تمام عبادات و تحصيل علوم و معارف را وسيله رسيدن به آن لذّات قرار داد، آن انعامى است كه بى‌خود به خود گمان آدم‌زاده برده، آدم‌زاده بايد معلَّم به تعليم اسماء باشد. حق تعالى خاصيت و فضيلت آدم را به تعليم اسماء قرار داد و او را به همه موجودات به خاصيت علم و معارف تفضيل داده، و الّا ملاذّ بطن و فرجى و مقاصد حيوانى و خواص و آثار آن موجب فضيلتى نيست.

[١] «... آنان همانند چهارپايانند». (الأعراف (٧): ١٧٩)