موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠١ - فصل پنجم در ذكر بعضى روايات در فضيلت عفّت

كسانى كه عفت نداشته باشند، آنها شيعه حضرت صادق عليه السلام نيستند گرچه خود را شيعه آن حضرت بدانند. كسانى كه تبعيت نفْس بهيمى كنند و متحرك به حركت حيوانى باشند، مشايع نفس حيوانى بهيمى هستند و از حومه تبعيت عقلانى خارجند تا چه جاى آن‌كه به تبعيت الهى متّصف باشند، و شيعه حضرت صادق- عليه السلام- به صبغة اللَّه رنگ آميزى شدند، وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً [١] و از زنگار شهوت و غضب و شيطنت پاكيزه و طاهر شدند، بلكه از عقال عقل پاى دل را رهايى دادند.

آرى، وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ^ إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ‌ [٢] در روايات شريفه تفسير شده است كه ابراهيم از شيعه اميرالمؤمنين بود [٣]؛ زيرا كه با قلب سالم وارد شد به پروردگار خود، و قلب سالم تفسير شده است به قلبى كه سالم باشد از غير خدا و متعلق به چيزى نباشد مگر حق تعالى‌ [٤].

و در تفسير برهان در حديث طولانى كه از تفسير امام- عليه السلام- نقل‌

[١] «و چه كسى خوش نگارتر از خداوند است». (البقرة (٢): ١٣٨)

[٢] «بى گمان ابراهيم از شيعيان و پيروان او بود، آنگاه كه با دلى پاك به سوى پروردگارش‌آمد». (الصافّات (٣٧): ٨٣- ٨٤)

[٣] روى عن مولانا الصادق عليه السلام أنّه قال: «قوله عزّ وجلّ: «وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ» أي‌إبراهيم عليه السلام من شيعةِ عليّ عليه السلام». (البرهان في تفسير القرآن، ج ٨، ص ٢١٦، حديث ٢ و ٣)

[٤] البرهان في تفسير القرآن، ج ٨، ص ٢٢٨، حديث ٢.