موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٣ - فصل سوم در بيان مراتب رضا است

فصل سوم در بيان مراتب رضا است‌

بايد دانست كه از براى رضا و ديگر كمالات نفسانيه، مراتب متكثّره و درجات متشتّته است، و ما بعضى مراتب را مذكور مى‌داريم:

درجه اوّل، رضاى باللَّه است ربّاً؛ يعنى رضا به مقام ربوبيت حق است، و آن به اين است كه عبد سالك، خود را در تحت ربوبيت حق- تعالى شأنه- قرار دهد و از سلطنت شيطانيه، خود را خارج كند و به اين ربوبيتِ اللَّه تعالى راضى و خشنود باشد، و معلوم است مادامى كه شيطان تصرّف در بنده دارد، چه در قلب او و چه در نفس او و چه در ملك بدن او، از تحت ربوبيت و تربيت الهيه خارج است و «رَضيتُ بِاللَّهِ رَبّاً» [١] نتواند گفت.

پس اول مرتبه رضا آن است كه پس از دخول در تحت ربوبيتِ اللَّه، از اين تربيت الهيه خشنود باشد، و علامت آن، آن است كه علاوه بر آن‌كه مشقّت تكليف برداشته شود، از اوامر الهيه خشنود و خرّم باشد و آن را به جان و دل استقبال كند و منهيّات شرعيه پيش او مبغوض باشد و دل‌خوش باشد به مقام بندگى خود و مولايى حق.

و اگر كسى در تحت تربيت حق تعالى در اين عالم نرود و خود را تسليم به مقام ربوبيت نكند و سلطنت الهيه را در قلب و ساير اعضاى مملكت خود جايگزين نكند و از تصرفات شيطانى، خود را تطهير نكند، معلوم نيست در عالم قبر و برزخ بتواند گفت: «اللَّهُ- جَلَّ جَلالُهُ- رَبّي».

[١] الكافي، ج ٢، ص ٥٤٧، «كتاب الدعاء»، «باب الدعاء في أدبار الصلوات»، حديث ٦.