موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٤ - فصل سوم در تعقيب اين باب و موعظت اولوا الألباب است

و نيز به هر مرتبه از علم و عرفان يا تعبّد و ايمان هستى، نفوذ قدرت و احاطه سلطنت و كمال مالكيت و تمام قاهريت و قيّوميت ذات مقدّسش را- علماً و برهاناً يا شهوداً و عرفاناً يا تحقّقاً و ايقاناً يا تعبّداً و ايماناً- دريافتى و نيز او را تنزيه از نقص و تحديد، و تسبيح از عيب و تقييد، و تبرئه از جهات نقائص و اعدام، و مسلوبيت از اوصاف زشت و ناهنجار كنى؛ چون بخل و شحّ و حسد و حرص و امثال آن‌كه از كمال نقص و تمام عيب بروز كند، و ذات مقدّس كمال مطلق و جمال بى‌حدّ از آن عارى و برى باشد، و نيز سعه رحمت و بسط رحمانيت و كمال جود و تمام نعمت او را نسبت به تمام ممكنات به مشاهده و عيان مى‌بينى.

نعمت‌هاى او ابتدايى و بى‌سابقه خدمت است‌ [١]، و جلوه رحمانيت و رحيميت ذات مقدّسش به تمام ممكنات- خدمت‌گزار باشد يا عاصى، سعيد باشد يا شقى، مؤمن باشد يا كافر- مبسوط است‌ [٢].

رحمانيت مطلقه مر او را است كه قبل از پيدايش بشر تمام وسايل حيات مُلكى و ملكوتى، دنياوى و آخرتى او را فراهم فرموده، موادّ عالم طبيعت و قواى ملكيه و ملكوتيه را خاضع اين انسان سركش قرار داده.

رحيميت تامّه كامله، مخصوص ذات مقدّس است كه اين انسان را در عين اين‌كه از انْزَل موجودات طبيعيه خلق فرموده و بذر وجود او را در مادّه كثيفه اين‌

[١] اقتباس از فرمايش امام سجّاد عليه السلام است كه: «كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِداءٌ». (صحيفه كامله سجّاديّه، ص ٦٦، دعائه فى الاعتراف و طلب التوبة)

[٢] اقتباس از اين آيه شريفه است كه: «وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‌ءٍ»؛ «و رحمت من، همه چيز را فرا گرفته است». (الأعراف (٧): ١٥٦)