موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٤ - فصل سوم در فرق ميان خوف كه از جنود عقل و رحمان است و ميان قنوط كه از جنود جهل و شيطان است

قبل از اين‌كه انسان متولّد شود، خداوند براى او غذايى كه مناسب‌ترين غذاهاست براى آن‌وقت او تهيه فرموده، و انسان را مختص فرموده به اين‌كه محبت او را در دل پدر و مادرش، بيش از ساير حيوانات قرار داده؛ به اين معنا كه انسان از بين ساير حيوانات، اولاددوست‌تر، و در جمع و ضبط و حفظ و تربيت اولاد، بيشتر جدّيت دارد و به واسطه اين علاقه و محبت فوق‌العاده خدمت‌هايى كه به اولاد مى‌كنند از روى دل‌خواهى و دل‌چسبى است بدون منّت و طمع مزد.

مادر شب‌هايى به‌سر مى‌برد كه سختى و تعب آن به‌شمار نيايد و به هيچ قيمت نتوان كسى را براى آن مسخَّر كرد؛ در عين حال، آن زحمت‌ها را به جان مى‌خرد و براى استراحت بچه كوشش مى‌كند و بار بى‌خوابى را در شب‌هاى طولانى به‌دوش مى‌كشد تا طفل عزيز خود را به خواب ناز كند. اينها همان عكس محبت الهيه است به فرزند آدم كه در دل مادرها بروز كرده.

و از كرامت‌هايى كه مخصوص انسان است آن‌كه وضعيت پستان مادر را طورى مقرّر فرموده كه طفل را با احترام و اكرام دربرگيرد هنگام شيردادن.

اينها و صدها هزار امثال آن، كرامت‌هاى صورى ايّام طفوليت و خردسالى است، و در هر يك از سنين عمر براى او نعمت‌ها و رحمت‌هايى مقرّر فرموده كه بسط آنها موجب طول كلام شود، و از همه نعمت‌ها بزرگ‌تر و از تمام رحمت‌ها كامل‌تر، نعمت تربيت‌هاى معنوى است كه مخصوص بنى‌الإنسان مى‌باشد؛ از قبيل فرستادن كتب آسمانى و انبيا و مرسلين- عليهم السلام- كه تأمين سعادت ابدى و راحت هميشگى انسان را فرمايد، و طرق وصول به سعادت جاودانى و كمالات انسانى را به انسان راهنمايى فرموده.

اين نعمت‌هاى گوناگون واين لطف‌هاى پنهان وآشكارا، همه‌اش بى‌سابقه‌