موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣ - پيشگفتار

[

پيشگفتار

] الهى! جنود عقل و رحمان را در باطن قلب ما بر جنود جهل و شيطان غلبه ده، و خرگاه معرفت خود را در بسيط روح ما بپايدار، و چشم اميد ما را از غير خود كور فرما و به خود و معارف خويش روشنى بخش، و دست تصرّف شيطان و جنود او را از مملكت باطن ما قطع كن و آن را به تصرّف خود آور، و ما را به عنايات خاصّه و معارف مخصوصه خود مزيد اختصاص ده و به جذبه محبّت خود مجذوب فرما و به قرب نافله و فريضه‌ [١] مشرّف گردان، و دست وسيله ما را از دامن پرشرف و فضيلت محمّد [صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم‌] و اهل بيت او كوتاه نفرما، و نور مقدّس آنان را با ما مشفوع و شفاعت آنها را مرزوق فرما؛ إنَّكَ ذُو فَضْلٍ عَظيِم.

و بعد، چون احاديث شريفه اهل بيت عصمت و طهارت- عليهم السلام- را

[١] اشاره است به اين حديث قدسى: «... وَما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبْدٌ بِشَيْ‌ءٍ أحَبُّ إليَّ مِمّا افْتَرَضْتُ‌عَلَيْهِ، وَإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى احِبَّهُ ...»؛ «نزديك نشده است بنده‌اى به من، به چيزى كه محبوب‌تر است به من از آنچه كه بر او واجب كردم، و او با نافله به من نزديك مى‌شود تا آن‌جا كه محبوب من مى‌شود». (الكافي، ج ٢، ص ٣٥٢، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب من أذى المسلمين واحتقرهم» حديث ٧ و ٨)