موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٢ - فصل دوم در بيان مراتب صبر است

اطاعت است كه نفس خودنگهدار باشد؛ به‌طورى كه قيام به آداب و شرايط ظاهره و باطنه عمل، عنان را از دست نگيرد و او را مبتلا به عُجب و كبر و ديگر توابع آن نكند.

چه بسا كه شيطان و نفس امّاره انسان را سال‌هايى بس طولانى دعوت به اعمال صالحه و اخلاق حميده و پيروى از شريعت مطهّره كنند به اميد آن‌كه او را مبتلا به اعجاب و خودپسندى كنند و انسان را با همه مشقّت‌ها و رياضات ساقط كنند. پس غرور علمى و عملى و خودخواهى و خودپسندى يكى از مُهلكات است كه انسان را به شقاوت كشاند.

و اگر مراقبت و مواظبت به درجه كامله نشود، و چون طبيب حاذق و پرستار دلسوز، انسان از خود نگهدارى نكند و به عيوب نفسانى سركشى ننمايد، همان اعمال عباديه و افعال صالحه صوريه، انسان را به هلاكت كشاند و مايه سقوط انسان شود. و خوددارى و نگهبانى از نفس به‌طور كافىِ تزلزل‌ناپذير، از مشكل‌ترين امور است كه بايد به خداى تعالى پناه برد و از او طلب دستگيرى كرد.

و به قدرى مكايد نفس و شيطان گاهى دقيق شود كه با هيچ موشكافى نتوان آن دقايق و مكايد را كشف كرد، مگر با توفيق خدا و دستگيرى او.

و براى صبر در طاعات ششصد درجه است كه ميان هر درجه تا درجه [اى‌]، از اعماق زمين تا عرش است. اين درجه از صبر، از درجه سابق، هم در عدد درجات بالاتر است و هم در سعه درجات؛ زيرا كه سعه هر درجه از تُخُوم ارض تا عرش است.

و از براى صبر در طاعات، مقامات ديگرى است كه شايد اين حديث‌