موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٢ - فصل چهارم در ذكر بعض از اخبار شريفه در اين باب و بيان اجمالى آنها

معرفت فرمايند: «ظهر الوجود ببسم اللَّه الرحمن الرحيم» [١]، و رحمت رحمانيه و رحيميه مفتاح باب وجود است، چنانچه مفتاح كتاب تدوين است.

و آن قلبى كه آلوده به بغض و عداوت با بندگان خدا باشد و با عنف و خرق با آنها رفتار كند، از فطرت الهيه خارج، و به واسطه آلودگى به دنيا و زخارف آن و آلودگى به حبّ نفس و خودخواهى و خودپسندى، از اصل فطرت محتجب شده است.

و نيز لازم محبّت به حق تعالى كه از فطريات اصليه است- چنانچه سابقاً معلوم شد- محبّت به آثار و خلايق است، و لازمه محبت، رفق و مدارا است.

پس رفق از لوازم فطرت مخموره است و مقابل آن، كه خرق است، از احتجاب آن است.

فصل چهارم در ذكر بعض از اخبار شريفه در اين باب و بيان اجمالى آنها

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ- رَحِمَه اللَّهُ- بِإسْنادِهِ عنْ أبي جَعْفَرٍ- عليه السلام- قالَ:

«إنَّ اللَّهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِفْقَ، وَيُعْطِي عَلَى الرِفْقِ ما لا يُعْطِي عَلى الْعُنْفِ» [٢]. چندين حديث به اين مضمون تقريباً وارد شده است‌ [٣].

[١] الفتوحات المكّية، ج ١، ص ١٠٢.

[٢] امام باقر عليه السلام فرمودند: «خداوند رفيق است، و رفق و مدارا را دوست دارد، و بر رفق‌چيزهايى را إعطا مى‌كند كه بر عنف إعطا نمى‌كند». (الكافي، ج ٢، ص ١١٩، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الرِّفق»، حديث ٥)

[٣] ر. ك: الكافي، ج ٢، ص ١٢٠، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الرِّفق»، حديث ١٢- ١٤.