موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٥ - فصل چهارم در نقل بعض احاديث شريفه در اين باب

الصابِرِ، وَالْمُعْطَى الشاكِرُ لَهُ مِنَ الأجْرِ كَأجْرِ الْمَحْرُومِ الْقانِعِ» [١].

وَبِهذَا الإسْنادِ قالَ: «قالَ رَسُولُ اللَّهِ: ما فَتَحَ اللَّهُ عَلى عَبْدٍ بابَ شُكْرٍ فَخَزَنَ عَنْهُ بابَ الزِيادَةِ» [٢].

وَمِثْلُهُ عَنْ نَهْجِ الْبَلاغَةِ: «ما كانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلى عَبْدٍ بابَ الشُكْرِ وَيُغْلِقَ عَلَيْهِ بابَ الزِيادَةِ» [٣].

يعنى خداى تعالى به روى بنده‌اى باب شكر را باز نمى‌كند كه باب زيادت را ببندد، بلكه به روى هر كس در شكر را باز كرد، در زيادت را باز كند؛ چنانچه در قرآن شريف نيز فرمايد: لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌ [٤]. و از اين حديث معلوم شود كه باب شكر را نيز حق تعالى خود به روى بندگان باز كند، پس براى اين فتح باب شكر، شكرى لازم است، و آن شكر خود نعمتى است، بلكه چنانچه در فصل سابق معلوم شد و نزد ارباب معرفت واضح است، خود شكر و لسان و قلب و عقل و وجود شاكر از نعم الهيه است و حق شكر او را احدى نتواند از عهده برآيد.

[١] امام صادق عليه السلام فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: خورنده سپاس‌گزار، اجرش مانند روزه‌دارى است كه اجرش را از خدا خواهد. و تندرست شكرگزار، اجرش همچون پاداش گرفتار صابرست. و اجر عطا كننده سپاس‌گزار، همانند اجر محروم قانع است». (الكافي، ج ٢، ص ٩٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الشكر»، حديث ١)

[٢] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: «خدا بر بنده‌اى در شكر را نگشايد، كه بر وى در زيادتى و افزايش را بسته دارد». (الكافي، ج ٢، ص ٩٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الشكر»، حديث ٢)

[٣] اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمودند: «خدا به روى بنده‌اى باب شكر و سپاس‌گزارى را نمى‌گشايد، كه در افزايش را به روى او ببندد». (نهج البلاغة، ص ٥٥٣، حكمت ٤٣٥)

[٤] «اگر مرا شكرگزار باشيد، بر نعمت شما مى‌افزايم». (إبراهيم (١٤): ٧)