موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٨ - فصل دوم اصلاح نفس از جحود

سجده مى‌رفت و هزار مرتبه، اين ذكر شريف را مى‌گفت، و از بعض ديگر نقل نموده كه سه‌هزار مرتبه مى‌گفت‌ [١].

و از حضرت زين العابدين و سيّد الساجدين، علىّ بن الحسين- سلام اللَّه عليهما- منقول است كه سنگ خشن زبرى را ملاحظه فرمود، سر مبارك را بر آن نهاد و سجده نمود و گريه كرد و هزار مرتبه گفت:

«لا إلهَ إلّااللَّهُ حَقّاً حَقّاً؛ لا إلهَ إلَّااللَّهُ تَعَبُّداً وَرِقّاً؛ لا إلهَ إلَّااللَّهُ إيماناً وَتَصْدِيقاً» [٢].

و سجده‌هاى طولانى حضرت مولاى ما، موسى بن جعفر [عليهما السلام‌]، معروف است‌ [٣]، و جناب ابن أبي‌عُمَيْر [٤] ثقه جليل‌القدر، اقتداى به آن بزرگوار فرموده در طول سجده؛ از فضل بن شاذان‌ [٥] منقول است كه:

[١] المراقبات، ص ٢٠٢.

[٢] الملهوف على قتلى الطفوف، ص ٢٣٤؛ وسائل الشيعة، ج ٦، ص ٣٨٢، «كتاب الصلاة»، «أبواب السجود»، باب ٢٣، حديث ١٥.

[٣] بحار الأنوار، ج ٤٨، ص ١٠١، حديث ٥.

[٤] ابن أبي‌عُمَيْر از اصحاب امام موسى بن جعفر عليهما السلام و از أجلّه مشايخ اماميه است. وى مورد وثوق عامّه و خاصّه و از أعبد و أورع مردم تلقّى شده است، و بدين جهت علماى رجال و حديث، او را از اصحاب اجماع مى‌دانند، و روايات مرسله او را چون مُسنَدات به حساب آورده‌اند. او از شيعيانى بود كه به جهت مبارزه با بنى عبّاس و ستمگران به زندان ايشان گرفتار آمد، و در سال ٢١٧ هجرى قمرى رخت جان از دنياى فانى به سراى باقى برد. (رجال النجاشي، ص ٢٢٦؛ جامع الرُّواة، ج ٢، ص ٥٠؛ ريحانة الأدب، ج ٧، ص ٣٦١)

[٥] فضل بن شاذان، اهل نيشابور و از اصحاب امام رضا عليه السلام بوده است، و بعضى او را از اصحاب امام جواد عليه السلام نيز مى‌دانند. وى فقيه و متكلّمى قوى و در نقل حديث، مورد وثوق و اطمينان بوده، و در ميان شيعيان از عظمت و جلالت قدر برخوردار بوده است. فضل در حدود ٢٨٠ كتاب تصنيف كرده كه از آن ميان، مهمترين آنها كتاب الإيضاح است كه آن را در ردّ فرق غير اماميه نگاشته است. (رجال النجاشي، ص ٣٠٦؛ جامع الرُّواة، ج ٢، ص ٥؛ الذريعة، ج ٢، ص ٤٩٠)