موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٥ - فصل سوم در بيان مراتب رضا است

نيست، ولى اتّصاف به حقايق و وصول به مقامات با اين دعويها نشود؛ خصوصاً مقام رضا كه از اشقّ مقامات است.

درجه دوم، رضا به قضاء و قدر حق است؛ يعنى خشنودى از پيش‌آمدهاى گوارا و ناگوار، و فرحناكى از آنچه حق تعالى براى او مرحمت فرموده- چه از بليّات و امراض و فقدان احبّه باشد و چه از مقابلات آنها- و پيش او بليّات و امراض و امثال آن با مقابلاتش يكسان باشد در اين‌كه هر دو را عطيه حق تعالى شمارد و به آن راضى و خشنود باشد؛ چنانچه روايت شده كه حضرت باقر العلوم- سلام اللَّه عليه- در سن كودكى از جابر بن عبداللَّه انصارى- رحمه اللَّه- سؤال فرمود كه: چگونه است حال تو؟ عرض كرد: من مرض را خوش‌تر دارم از صحت، و فقر را خوش‌تر دارم از غنا، و كذلك. حضرت باقر عليه السلام فرمود: اما ما، پس هر چه را خداوند عطا فرمايد مى‌خواهيم؛ اگر مرض را عنايت كند آن را مى‌خواهيم، و اگر صحت را عنايت كند صحت را دوست داريم، و كذلك‌ [١].

(اين حديث نقل به مضمون شد).

و حصول اين مقام نشود مگر با معرفت به مقام رأفت و رحمت حق تعالى به عبد، و ايمان به اين‌كه آنچه حق تعالى مرحمت فرمايد در اين عالم براى تربيت بندگان و حصول كمالات نفسانيه آنها و فعليت فطريات مخموره در جبلّت آنان است، و چه بسا كه انسان به واسطه فقر و تهى‌دستى به مقام كمال ذاتى خود

[١] متن اين روايت چنين است كه امام باقر عليه السلام به جابر بن عبداللَّه انصارى فرمودند: «كَيْفَ‌تَجِدُ حالَكَ؟» قال: أنا في حال الفقر أحبُّ إلَيَّ من الغنى، والمرض أحبُّ إليَّ من الصِّحَّة، والموت أحبُّ إلَيَّ من الحياة. فقال الإمام عليه السلام: «أمّا نَحْنُ- أهْلَ الْبَيْتِ- فَما يَرِدُ عَلَيْنا مِنَ اللّهِ مِنَ الْفَقْرِ وَالْغِنى وَالْمَرَضِ وَالصَّحَّةِ وَالْمَوْتِ وَالْحَياةِ فَهُوَ أحَبُّ إلَيْنا». (جامع السعادات، ج ٣، ص ٢٨٥)