موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥١ - فصل پنجم در بيان ثمرات قوّه غضبيه

كند، و انسان، بالخصوص، دفع و رفع مفسدات و مخلّات نظام عائله و نظام جامعه و مدينه فاضله نمايد.

دفاع و ذبّ از هتك از عائله، و سدّ ثغور و حدود مملكت، و حفظ نظام ملّت و بقاى قوميت، و نگهبانى از تهاجم اشرار به مدينه فاضله، و جهاد با اعداء انسانيت و ديانت صورت پيدا نكند، مگر در سايه اين قوّه خداداد و اين تحفه آسمانى كه به دست حق تعالى- جلّ وعلا- در خميره انسان مخمّر شده و به وديعت نهاده شده.

اجراى حدود و تعزيرات و سياسات الهيه كه حفظ نظام عالم كند، در پرتو اين قدرت و قوّه الهيه است؛ بلكه جهاد با نفس و ذبّ از جنود ابليس و جهل، در تحت حمايت اين قوّه شريفه انجام گيرد. در هر كس كه اين قوّه شريفه كه تجلى انتقام و غضب الهى است، به‌طور تفريط ناقص باشد، لازمه آن بسيارى از ملكات خبيثه و اخلاق ذميمه است؛ از قبيل خوف و جبن و ضعف و تنبلى و خودپرورى و كم‌صبرى و قلّت ثبات و راحت‌طلبى و خمودى و انظلام- كه مثل ظلم يا بدتر از آن است- و رضايت به فواحش و رذائل و تن‌دادن به فضايح و بى‌غيرتى بر خود و عائله و ملّت خود.

خداى تعالى در وصف مؤمنين فرمايد: أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ‌ [١].

اين حال اعتدال است كه در موقع خود، رحمت و شفقت، و در موقع خود، شدّت و غضب نمايد.

و در روايات شريفه از غضب ننمودن در موقع خود، ذمّ و تكذيب شده:

محمد بن يعقوب به اسناد خود از حضرت باقر العلوم- عليه السلام- نقل‌

[١] « [آنان‌كه با پيامبر خدا مى‌باشند] بر كُفّار سخت‌گير و با يكديگر مهربان هستند». (الفتح (٤٨): ٢٩)