موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٩ - فصل ششم در مدح توكّل و ذمّ حرص از طريق نقل

در اين حديث شريف، دو ركن از اركان توكّل را كه اعتقاد به آن مشكل‌تر بوده ذكر فرموده: يكى آن‌كه انسان بداند، خداى تعالى كوتاهى نكند در رساندن فضل و خير به او، و ديگر آن‌كه فرمان در همه امور، با حق تعالى است، و او است صاحب قدرت كامله محيطه، و مجارى جميع امور به دست حق- جلّ وعلا- است. بلكه شايد تصريحاً و تلويحاً به همه اركان توكّل اشاره فرموده باشد؛ زيرا كه لازمه آن‌كه مجارى همه امور در دست حق تعالى باشد آن است كه عالِم به همه امور باشد، و لازمه كوتاهى نكردن در حق بنده آن است كه بخل و منع در او راه نداشته باشد.

و در مستدرك وسائل از جعفريات، سند به حضرت اميرالمؤمنين- عليه السلام- رساند:

قالَ: «الإيْمَانُ، لَهُ أرْكَانٌ أرْبَعَةٌ: التَّوَكُّلُ عَلَى اللَّهِ، وَالتَّفْوِيضُ إلَيْهِ، وَالتَّسْليمُ لِأَمْرِ اللَّهِ تَعالى، وَالرِّضَا بِقَضَاءِ اللَّهِ» [١].

[١] حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمودند: «براى ايمان چهار ركن است: توكّل بر خدا، و واگذارى كارها به او، و تسليم بودن در مقابل امر خداوند، و راضى بودن به قضاىِ خدا». (مستدرك الوسائل، ج ١١، ص ٢١٥، «كتاب الجهاد»، «أبواب جهاد النفس»، باب ١١، حديث ١؛ الجعفريّات، ص ٢٣٢، باب البرّ وسخاء النفس).