یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٠١ - اخلاق اسلامی

رنج را صد تو و افزون میکنند

عقل را دارو به افیون میکنند

گند کفر و شرک ایشان بیحد است

هین که دباغ اوفتاده و بیخود است

خلق را میراند از وی آن جوان

تا علاجش را نبینند آن کسان

سر به گوشش برد همچون رازگو

پس نهاد آن چرک بر بینی او

کو به کف سرگین سگ ساییده بود

داروی مغز پلید آن دیده بود

چونکه بوی آن حدث را او کشید

مغز زشتش بوی ناخوش را شنید

ساعتی شد مرده جنبیدن گرفت

خلق گفتند این فسونی بُد شگفت

کاین بخواند افسون به گوش او دمید

مرده بود افسون به فریادش رسید

جنبش اهل فساد آن سو بود

که ز ناز و غمزه و ابرو بود

هرکه را مشک نصیحت سود نیست

جز بدین بوی بدش بهبود نیست

مشرکان را زان نجس خوانده است حق

کاندرون پشگ زادند از سبق

کرم کاو زاده است در سرگین ابد

مینگرداند به عنبر خوی خود

چون نزد بر وی نثار رشّ نور

او همه جسم است نی دل چون قشور

ور ز رشّ نور حق قسمیش داد

همچو رسم مصر سرگین مرغ زاد