میکنند که [موجودات زنده] در دنیا یا زنده باقی میمانند و یا مردهاند و زنده میشوند. آنوقت مثالی ذکر میکنند از کشت نسجها در آزمایشگاه که از بدن یک موجود زنده (مثل سرطانیها) نسجی را برمیدارند و بعد آن را کشت میکنند، و زنده کردن مردهها را در این حد میگویند که یک کسی که از نظر طبی تقریبا در مرحله مردن است، با تزریقاتی یا با تنفسهای مصنوعی، او را از نو زنده میکنند. در آخر میگویند:

امروز تا این حد توفیق یافتهاند که نه تنها برقزدهها و غرقشدهها و سکتهکردهها را با تنفس مصنوعی و حرکات و ضربات و تزریقاتی به هوش و حیات بیاورند و دستگاه خاموششده خوابیده قلب و تنفس و غیره را مجددا به کار بیندازند، بلکه گلوله خوردههای در جنگ و فوت کردههای واقعا مرده را با دمیدن اکسیژن و تحریکات درونی و ترمیم ضایعات و تعویض خون و غیره حقیقتا زنده کنند و این سد غیرقابل عبوری را که سابقا میان موت و حیات تصور مینمودند از بین ببرند.

بعد مثال دیگری ذکر میکنند:

خوابهای چندین روزه و چندین ماهه مرتاضین در قبر و خوابهای طولانی تصادفی که گاه گاه به اشخاصی دست میدهد و همچنین خواب اصحاب کهف که در قرآن و در روایات مسیحیها آمده است، نمونههای دیگری از امکان تعطیل طولانی حیات انسانی و احیای آن در شرایط مخصوص مساعد میباشد.

پس معلوم میشود که در واقع این فاصله خیلی زیادی که ما میان مرگ و حیات قائل هستیم و خیال میکنیم آن کسی که مُرد دیگر مُرد و هیچ ارتباط و اتصالی میان مردن و زنده شدن نیست، این طور نیست؛ در واقع مثل این است که مردن و زندگی، هر دو درجات یک حقیقت هستند. این کسی که میرسد به حد صفر یا پایینتر از صفر و ما خیال میکنیم مرده مرده است، صد درصد مرده مرده نیست و باز امکان زندگی برای او هست.

بعد فصل دیگری تحت عنوان «امکان قیامت و بهشت و جهنم» بیان میکنند که در آن مسائلی را ذکر میکنند از قبیل تسریع رشد به وسیله تزریق هورمونها و ترکیب مواد غذایی و بعد مسأله آثار و مکتسبات و ملکات و تأثیر آنها بر روی جمعِ پیکر و از آن جمله سلولهایی که بعدا منشأ حیات مجدد این فرد و یا منشأ [حیات] فرد دیگر به عنوان نسل میشود. و تقریبا به همین جاها