مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٠٩ - روح در نهج البلاغه

کوچکترین ذرات گرفته تا بزرگترینشان- و راجع به خروج روح، ساکت است نه اینکه چیزی برخلافش دیده میشود.

٥. خطبه ١٨١

در خطبه ١٨١ که دعوت میکند به ریاضت شرعی یعنی به نماز و روزه و شبزندهداریها و انفاق کردن از اموال، میفرماید: اسْهِروا عُیونَکمْ چشمهای خودتان را بیدار قرار دهید. وَ اضْمِروا بُطونَکمْ و شکمهای خودتان را چنگ قرار دهید [١]. وَ اسْتَعْمِلوا اقْدامَکمْ از پاهای خودتان کار بکشید؛ یعنی این قدمها را در راههای رضای خدا بردارید. وَ انْفِقوا امْوالَکمْ مالهای خودتان را در راه خدا انفاق کنید. وَ خُذوا مِنْ اجْسادِکمْ فَجودوا بِها عَلی انْفُسِکمْ (اینجا کلمه روح نیست، کلمه نفس است) از تنها بگیرید و بر روحها و نفسها ببخشید و بیفزایید (اینجا هم یک نوع دوگانگی میان نفس (روح) و جسم وجود دارد: از این بگیرید و بر آن بیفزایید). وَ لاتَبْخَلوا بِها عَنْها به روح از جسم بخل نکنید؛ یعنی بیشتر حساب روح را داشته باشید؛ از این بگیرید و بر آن بیفزایید. سعدی عکس قضیه را به صورت ملامت میگوید: