مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠٤ - توصیفات خدا به عظمت و جلال در قرآن

میشود یعنی جبرئیل میآید منحرفش میکند به سوی کعبه و بعد مورد اعتراض یهودیها قرار میگیرد، این جور جواب بدهد:«وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ» این افکار مزخرف چیست؟ مگر ما رو به بیتالمقدس که میایستیم بیتالمقدس امتیازی دارد با غیر بیتالمقدس که خدا در بیتالمقدس هست در غیر بیتالمقدس نیست یا در کعبه هست و در غیر کعبه نیست؟ مشرق و مغرب- که کنایه است از همه جا- از آن اوست «فَأَینَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ» [١]. ببینید این اندیشه چقدر باید بلند و رفیع باشد! ما که در قرن چهاردهم هستیم یعنی چهارده قرن بعد آمدهایم، اگر به ما بگویند شما بیایید درباره خدا حرف بزنید آیا اصلا ممکن بود این جور حرف از دهانمان بیرون بیاید به این عظمت و به این بزرگی: رو به هرجا که بایستی رو به خدا ایستادهای: