مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥٧ - عرفان و اسلام

اول اسلام از یک سلسله هیجانات و واردات روحی و روشن بینیهای قلبی و سوزها و گدازها و عشقهای معنوی حکایت میکند. ما اکنون یکی از آنها را ذکر میکنیم:

در کافی مینویسد: رسول خدا صلی الله علیه و آله روزی پس از ادای نماز صبح چشمش افتاد به جوانی رنگ پریده که چشمانش در کاسه سرش فرو رفته و تنش نحیف شده بود، در حالی که از خود بیخود بود و تعادل خود را نمیتوانست حفظ کند. پرسید:«کیفَ اصْبَحْتَ؟» حالت چگونه است؟ گفت:«اصْبَحْتُ موقِناً» در حال یقین بسر میبرم.

فرمود: علامت یقینت چیست؟ عرض کرد: یقین من است که مرا در اندوه فرو برده و شبهای مرا بیدار (در شب زنده داری) و روزهای مرا تشنه (در حال روزه) قرار داده است و مرا از دنیا و مافیها جدا ساخته تا آنجا که گویی عرش پروردگار را میبینم که برای رسیدن به حساب مردم نصب شده است و مردم همه محشور شدهاند و من در میان آنها هستم؛ گویی هم اکنون اهل بهشت را در بهشت، متنعم و اهل دوزخ را در دوزخ معذب میبینم؛ گویی هم اکنون با این گوشها آواز حرکت آتش جهنم را میشنوم. رسول اکرم صلی الله علیه و آله به اصحاب خود رو کرد و فرمود: این شخص بندهای است که خداوند قلب او را به نور ایمان منور گردانیده است. آنگاه به جوان فرمود:

حالت خود را حفظ کن که از تو سلب نشود. جوان گفت: دعا کن خداوند مرا شهادت روزی فرماید. طولی نکشید که غزوهای پیش آمد و جوان شرکت کرد و شهید شد.

زندگی و حالات و کلمات و مناجاتهای رسول اکرم صلی الله علیه و آله سرشار از شور و هیجان معنوی و الهی و مملو از اشارات عرفانی است. دعاهای رسول اکرم صلی الله علیه و آله فراوان مورد استشهاد و استناد عرفا قرار گرفته است.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام که اکثریت قریب به اتفاق اهل عرفان و تصوف سلسلههای خود را به ایشان میرسانند، کلماتش الهام بخش معنویت و معرفت است. متأسفانه فعلًا مجالی ولو برای ذکر نمونه نیست.

دعاهای اسلامی، مخصوصاً دعاهای شیعی گنجینهای از معارف است از قبیل دعای کمیل، دعای ابوحمزه، مناجات شعبانیه، دعاهای صحیفه سجادیه. عالیترین اندیشههای معنوی در این دعاهاست.

آیا با وجود اینهمه منابع، جای این هست که ما در جستجوی یک منبع خارجی باشیم؟