و به کار تحقیق و تدریس و تربیت شاگرد پرداخت. رسالهای در «حقیقت وجود» نگاشته است. مرحوم آقاشیخ آقابزرگ تهرانی که شرح حال وی را نگاشته، میگوید: نسخهای از این رساله نزد من است [١] ٤. میرزا عباس شیرازی دارابی، معروف به حکیم عباس. از اساتید مسلّم فلسفه در استان فارس است. شاگرد حکیم سبزواری بوده و قبلًا از او در ذیل نام حکیم سبزواری یاد کردیم. علامه تهرانی مینویسد: در معقول و منقول بارع بود. اسفار را به خط خود نوشته و از خود بر آن حواشی زده است. دعای کمیل و قصیده معروف میرفندرسکی را شرح کرده است. شیخ احمد شیرازی نجفی معروف به شانه ساز و میرزا ابراهیم نیریزی (که هر دو از مدرسان حکمت در شیراز بودهاند) از شاگردان او بودهاند [٢]. علامه تهرانی میگوید تاریخ وفاتش را نمیدانم، ولی فرصت الدوله شیرازی در آثارالعجم وفات او را در سال ١٣٠٠ نوشته است. قبرش در حافظیه شیراز است.

٥. جهانگیرخان قشقایی. در بزرگی عشق تحصیل به سرش افتاد و دنبال علم را گرفت تا آنجا که استاد مسلّم فلسفه در اصفهان گردید. مرحوم خان علاوه بر مقام علمی و فلسفی، در متانت و وقار و انضباط اخلاقی و تقوا نمونه بوده است. تا آخر عمر در همان لباس عادی اولی خود باقی بوده و فوق العاده مورد ارادت شاگردان و آشنایان بوده است. مرحوم خان شاگرد آقامحمدرضا قمشهای بوده و احتمالًا در ابتدای تحصیل حوزه، درس میرزا عبد الجواد حکیم خراسانی مقیم اصفهان و ملا اسماعیل اصفهانی دربکوشکی را درک کرده است [٣]. جهانگیرخان در سال ١٢٤٣ در دهاقان اصفهان متولد شده و در سال ١٣٢٨ در اصفهان درگذشته است و قبرش در تخت فولاد اصفهان معروف است.

٦. آخوند ملامحمد کاشی. مقیم اصفهان، معاصر جهانگیرخان و شاگرد آقامحمدرضا قمشهای بوده است. در مدرسه صدر اصفهان میزیسته و تا پایان عمر مانند جهانگیرخان- با تجرد بسر برد. مردی مرتاض بوده و حالات عجیبه از او ظاهر میشده است. بسیاری از اکابر و از آن جمله مرجع بزرگ مرحوم آقای حاج

[١]. نقباء البشر، ص ٨٤٥.[٢]. همان، ص ٩٨٣.[٣]. مقدمه آقای همایی بر شرح لنگرودی بر مشاعر ملاصدرا، ص ١١.