مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٠ - معبود یا محراب عبادت

فَانّی قَریبٌ» [١]. در روآوردن به سوی خدا لزومی ندارد و نبایست چیزی را وسیله و واسطه قرار داد.

آری، پس از آنکه آدمی به خدا روآورد و خدا را شناخت، در مرحله بعدی به اولیای خدا از آن جهت که اولیای خدا و پرستندگان خدا وفانی فی اللَّهاند و مراحل عبودیت را طی کردهاند، رو میآورد. در این مرحله است که آنها را وسیله استغفار و دعا قرار میدهد؛ یعنی از آنها که بندگان صالح خدایند و در جهان دیگر زندهاند استمداد میکند که از خداوند بخواهند که فی المثل به قلب او روشنی عنایت فرماید، گناهانش را به لطف و کرم خود ببخشاید.

این استمداد از آن جهت رواست که طرف، یک موجود زنده و حی مرزوق است و مراتب قرب را با قدم عبودیت پیموده است و میتواند بهتر از ما مراتب تذلّل و عبودیت را انجام دهد و به همین جهت از ما مقرّبتر است. ما مسلمانان در زیارت رسول اکرم صلی الله علیه و آله چنین میخوانیم:

«اللَّهُمَّ انّی اعْتَقِدُ حُرْمَةَ صاحِبِ هذَا الْمَشْهَدِالشَّریفِ فی غَیبَتِهِ کما اعْتَقِدُها فی حَضْرَتِهِ وَاعْلَمُ انَّ رَسولَک وَ خُلَفائَک عَلَیهِمُ السَّلامُ احْیاءٌ عِنْدَک یرْزَقونَ، یرَوْنَ مَقامی وَ یسْمَعونَ کلامی وَ یرُدّونَ سَلامی.».

یعنی: خدایا من احترام صاحب این محل را پس از وفات، همان میدانم که در زمان حیات داشت. من میدانم که پیامبر تو و جانشینانی که تو برگزیدی، همه در پیشگاه تو زنده و مرزوقند، مرا در جایگاهم میبینند، سخنم را میشنوند، سلامم را پاسخ میگویند.

در آخر همین زیارت چنین میخوانیم:

«اللَّهُمَّ انَّک قُلْتَ: «وَلَوْ انَّهُمْ اذْ ظَلَمْوا انْفُسَهُمْ جاؤُک فَاسْتَغْفَروا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسولُ لَوَجَدوا اللَّهَ تَوّاباً رَحیماً.» [٢] وَانّی اتَیتُک مُسْتَغْفِراً تائِباً مِنْ ذُنوبی وَ انّی اتَوَجَّهُ بِک الَی اللَّهِ رَبّی وَ رَبِّک لِیغْفِرَلی ذُنوبی.».

یعنی خدایا تو در کلام مجیدت به پیامبرت گفتی: «اگر آنان آنگاه که به خود ستم میکنند نزد تو بیایند و از خداوند طلب آمرزش کنند و پیامبر نیز