مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٠ - ٢ اصلاحات زردشت

ایضاً دومزیل میگوید:

«زردشت در ششصد یا هزار سال قبل از میلاد مسیح قربانی کردن حیوان و خوردن شراب سکرآور «سومه» را که نزد هند و ایرانیان بیاندازه اهمیت داشت و در مذهب قدیم هندیها نیز معمول بود حذف کرد. برای زردشت عبادت، اندیشه نیک و گفتار نیک و پندار نیک بوده و این کوشش داخلی و خارجی انسان است که او را پیروزمندانه در پیکار ابدی میان خیر و شر شرکت میدهد، بقیه خرافات و گناه است. زردشت میگوید: مشروب سکرآور و کثیف چطور ممکن است به نیکی مدد کند، آیا بهتر نیست که گاو دهقان شهرنشین بجای قربانی برای خداوندی که جسم ندارد و محتاج به غذا نیست به کارهای مفید مزارع گماشته شود؟».

شراب «سوم» یا «هوم» که زردشت به شدت آن را محکوم کرده است عبارت بوده است از عصارهای مست کننده از یک گیاه خاص که به درستی معلوم نیست چه نوع گیاهی بوده است، و آریاییان قدیم در مراسم پرستش از آن استفاده میکردهاند.

آقای دکتر معین میگوید:

«در نظر او (آریایی) ... فدیهها در حکم ضیافتهایی است که برای مهمانان عالیمقام و عزیز تهیه میکنند. خدایان دوستانه دعوت دوستان خود را میپذیرند. همانطور که انسان از غذا قوت میگیرد آنان نیز به واسطه این ضیافتها قوی میشوند. مخصوصاً این اثر در شیره گیاه مقدس «سومه» یا «هومه» که روح را فرح میبخشد موجود است ... این گیاه کوهستانی (سومه) دارای ساقه نرم و پر الیاف است و شیرهای سپید به رنگ شیر دارد و آن را در کتب طبی «هوم المجوس» گویند ... عصاره این گیاه را میجوشانند به حدی که دارای رنگ شود. استعمال این مایع در موقع قربانی یکی از کهنترین و بهترین (!) رسمهای عبادت آریایی است. این نوشابه را روی آتش میریختند، الکلی که در آن موجود بود سبب اشتعال آتش میگردید. روحانیان نیز در موقع اجرای مراسم عبادت به قدر کفایت از آن مینوشیدند. این نوشابه نه تنها مقدس و گرامی بود بلکه از غرائب