اين سؤالات نشان مى‌دهد مسئله‌ى عدم فرق بين ذات ولد و غير ذات ولد نزد ايشانواضح بوده؛ زيرامسير سؤالاتشان بگونه‌ى ديگرى بوده است؛ حال به دو سؤال كه يكى در طائفه اول روايات و ديگرى در طائفه دوم، آمده توجه فرماييد:

- سؤال موجود در روايت سوم از روايات هفده‌گانه باب ششم‌

در اين روايت، جناب «مُيَسِّر بَيّاع زُطِّى» از امام صادق (ع) سؤال مى‌نمايد كه: زنان (همسران) چه چيزى از ميراث را به ارث مى‌برند؟ «عَنِ النِّسَاءِ مَا لَهُنَّ مِنَ الْمِيرَاثِ؟» [١] در حاليكه اگر بين زوجه ذات ولد و غير ذات ولد فرقى وجود داشت، بايسته بودسائل آن را از امام (ع) مى‌پرسيد؛ بنابراين، از عدم سؤال سائل مشخص مى‌گردد كه: اساساً فرقى بين ذات ولد و غير ذات ولد وجود نداشته است.

- سؤال موجود در روايت اول از باب هفتم (موثقه ابن ابى يعفور)

در اين روايت، سائل از امام (ع) مى‌پرسد: «يا اينكه مرد نيز، بمنزله زن است و از ميراث چيزى ارث نمى‌برد؟ «اوْ يَكُونُ (فِى) ذَلِكَ بِمَنْزِلَةِ الْمَرْأَةِ فَلَا يَرِثُ مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً؟» [٢] آن طور كه از نحوه سؤال سائل بر مى‌آيد اين مسئله، يعنى اينكه «زوجه از زمين ارث نمى‌برد»، نزد وى، مانند روز روشن بوده كه اين گونه زوج را به زوجه تشبيه نموده است؛ حال اگر منظور سائل، زوجه غيرِ ذات ولد بود، مى‌بايست آنچه را كه در ذهنش مى‌گذشت رااز امام (ع) مى‌پرسيد، نه اينكه سؤالش را بر محور مسئله‌ى ديگرى مطرح بنمايد.

به هر حال، از متن سؤالات مطروحه در اين دو روايت و برخى ديگر از آن‌ها، مشخص مى‌شود كه: «زوجه مطلقا يعنى چه ذات ولد و چه غير ذات ولد- از زمين‌

[١]. ر. ك. به: همان، ج ٢٦، ص ٢٠٧

[٢]. ر. ك. به: همان، ج ٢٦، ص ٢١٣.