فِيمَا وَرِثْنَاهُ مِنْ بَعْدِهِ .... فَقَالَ الْحُسَيْنُ (ع) أَمَا وَاللَّهِ الَّذِى حَرَّمَ مَكَّةَ لَلْحَسَنُ بْنُ عَلِىٍّ وَابْنُ فَاطِمَةَ أَحَقُّ بِرَسُولِ اللَّهِ (ص) وَبِبَيْتِهِ مِمَّنْ أُدْخِلَ بَيْتَهُ بِغَيْرِ إِذْنِهِ وَهُوَ وَاللَّهِ أَحَقُّبِهِ ...» [١] از ابن عباس نقل است كه گفت: امام حسين (ع) در حال بيمارى امام حسن (ع) كه به شهادت ايشان انجاميد خدمتشان رسيدند؛ [امام حسن (ع) فرمودند:] برادرم اين وصيت حسن بن على (ع) است به برادرش حسين بن على (ع) ... و اينكه مرا كنار رسول خدا (ص) دفن نمايى؛ كه من به او و خانه‌اش سزاوارترم از كسانى كه بدون اذن او وارد خانه‌اش شدند و نوشته‌اى بعد از آن براى ايشان نبود [كه به آنها اجازه دهد] خدا در آنچه كه در كتاب خود بر نبى‌اش نازل فرمود آورده است: «اى كسانى كه ايمان آورديدخانه هاى نبى را داخل نشويد مگر آنكه به شما اذن داده شود» بخدا قسم كه پيامبر در زمان حياتش به آن‌ها اذن نداد كه بدون اجازه‌ى او بر او وارد شوند و اذنى هم بعد از وفات ايشان به آنها نرسيد؛ در حالى‌كه ما اذن داريم در آنچه بعد از پيامبر ارث برديم، تصرف كنيم ... بعد امام حسين (ع) فرمودند: به خدايى كهمكه را حرام فرمود قسم كه حسن بن على (ع) و فاطمه (ع) شايسته‌تر به رسول خدا (ص) و خانه ى اويند از كسانى كه بدون اذن رسول خدا (ص) وارد خانه‌اش شدند و او بخدا شايسته‌تر است به رسول خدا (ص).

دومين روايت را سليمان بن خالد از امام صادق (ع) نقل نموده و مى‌گويد: آن حضرت فرمود: زمانى كه امام حسين (ع) مى‌خواست امام حسن (ع) را طبق وصيّتش در كنار رسول خدا (ص)- دفن نمايد، اگرسفارش امام حسن (ع)- مبنى بر اينكه در صورت منع مانعين از دفن مندر كنار رسول خدا (ص) مبادا خونى از كسى به زمين ريخته شود- وجود نداشت، بى‌ترديد امام حسين (ع) از اين حق الهيو شخصى استفاده مى‌كرد و امام مجتبى (ع) را در كنار پيامبر (ص) به خاك مى‌سپرد.

«علل‌

[١]. ر. ك. به: بحار الانوار، علامه مجلسى (رحمه الله)، ج ٤٤ ص ١٥١.