ارث زوجه - دانش، محمدحسن - الصفحة ١٣٣

«هفتم»، يك روايت باشند:

أ. مضامينى كه در اين روايات نقل شده، به يكديگر، بسيار نزديك اند؛ به اين معنا كه:

\* گاهى راوى قسمت اول روايت را نقل كرده و قسمت دوم را ذكر نكردهاست. و:

\* گاهيراوى هر دو قسمت روايت را نقل كرده است. ب. در اين چهار روايت، راوى اول يا جناب‌ «زرارة» است يا «محمد بن مسلم».

ج. هر دو راوى اول، محضر صادقين (ع) را درك كرده‌اند؛ از اين رو امكان دارد، ايندو بزرگوار در جايى كه بايد مى‌گفته‌اند: «امام باقر (ع)» اشتباهاً گفته‌اند: «امام صادق (ع)» يا بالعكس. ولى چنانچه يكى از دو راوى اول، از امام باقر (ع) و ديگرى از امام صادق (ع) روايت را نقل مى‌كردند، در اين صورت ديگر نمى‌توان ادّعا كرد، كه اينها، «يك» روايت‌اند؛ بلكه بايد گفتاينها «دو» روايت‌اند و نهايت سخنى كه در مورد اين چهار روايت مى‌توانگفت اين است كه، اينها دو روايت‌اند.

البته ممكن است حديث «سيزدهم» و «چهاردهم» نيز با اين چهار روايت يكى باشد؛ در اين صورت، اينها مجموعاً شش روايت نيستند، بلكه يك روايت‌اند.

نظر مختار: به نظر مى‌رسد روايت «چهارم»، «پنجم»، «ششم»، «هفتم»،

«سيزدهم» و «چهاردهم» يك روايت‌اند كه توسط مرحوم شيخ حر عاملى (رحمه الله) به عنوان اخبار متعدد، در كتاب «وسائل الشيعة» نقل شده است.

\* در اين روايت نيز- همچون بعضى روايات گذشته- امام (ع) به حكمت حرمان زوجه از عقار خانه اشاره نموده و مى‌فرمايند:

\*