ارث زوجه - دانش، محمدحسن - الصفحة ١١٠

جذع: به كسر حرف اول، همان تنه و ساقه‌ى نخل است ... و جمع آن جذوع و اجذاع است.

طُريحى در «مجمع البحرين» مى‌نويسد:

« (جذع) قوله تعالى:

«وهزى إليك بجذع النخلة» فهو بالكسر فالسكون: ساق النخلة والجمع جذوع وأجذاع». [١]

جذع در كلام الهى آمده همچون: «تنه‌ى درخت را سوى خود تكان بده» پس اين كلمه كه حرف اول آن با كسره و حرف دوم با سكون است به معناى ساقه و تنه نخل است و جمع آن جذوع و اجذاع است.

\* القصب: نى.

«وَالْقَصَبُ كُلُّ نَبَاتٍ يَكُونُ سَاقُهُ أَنَابِيبَ» [٢]

و قصب هر گياه و درختى است كه تنه‌اشگرد و لوله‌اى است (كنايه از اين است كه تنه‌اش قابل استفاده به عنوان تير سقف بوده)

\* القُرَى: به چند معنا آمده است:

- «جمع‌ قرية»: به محلى گويند كه مقدارى درخت در آن وجود دارد، البته به معناى مزرعه و مسكن هم آمده است.

- «القرية المصر الجامع»: به «شهر كامل» نيز قريه گفته مى‌شود.

«القَرْيَةُ ويُكْسَرُ المِصْرُ الجامِعُ» [٣]

قريه بخشى از يك شهر بزرگ است.

- «كل مكان اتصلت به الابنية و اتخذ قرارا»: يعنى هر مكانى كه بناهاى آن به هم متصل‌اند و محل استقرار و سكونت قرار گرفته است. امّا از طرفى به قرينه‌ى اينكه در روايت، بعد از كلمه «قرى»، كلمه «دور» آمده است و از طرف ديگر چون عرفاً يك مرد نمى‌تواند مالك يك شهر باشد! پس‌

- بايد

-

[١]. ر. ك. به: مجمع البحرين و مطلعالنيرين، طريحى، ج ٤ ص ٢٠٣

[٢]. ر. ك. به: المصباح المنير فى غريب الشرح الكبير، فيومى، ج ٧ ص ٤٠٨

[٣]. ر. ك. به: القاموس المحيط، فيروزآبادى، ج ٣ ص ٤٦٣.