روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٦١ - ترجمه

وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ ،و آنگه [١]بپرسند [٢]آن دخترك در گور كرده را زنده [٣].و وأد [٤]آن بود كه عرب چون ايشان را دخترى آمدى او را زنده در گور كردندى ترس درويشى را و استنكاف آن را كه كسى او را بخواهد [٥]،چنان كه حق‌تعالى از ايشان حكايت كرد: يَتَوٰارىٰ مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ مٰا بُشِّرَ بِهِ أَ يُمْسِكُهُ عَلىٰ هُونٍ أَمْ يَدُسُّهُ فِي التُّرٰابِ [٦]،و اصل او ثقل بود،و منه قوله[٧١-ر]تعالى: وَ لاٰ يَؤُدُهُ حِفْظُهُمٰا [٧]،أى لا يثقله،وأده اذا اثقله براى آن‌كه خاك بر او انبار كنند ثقل باشد بر او.

مفسّران گفتند:عرب چون خواستى [٨]كه دختر را بنكشد [٩]،پيراهنى بكردى او را از پشم شتر يا پشم گوسفند و او را قفاى شتر و گوسفند فگندى [١٠]تا شبانى مى‌كردى،و چون بخواستى [١١]كشتن،نكو مى‌داشتى او را تا شش‌ساله شدى.

[آنگه]مادرش را گفتى:اين دخترك را بياراى و طيب بر او كن تا اين را به خانه شوهر[بريم] [١٢].مادر همچنان كردى،آنگه او را بياوردى و گورى كنده بودى در بيابان،او را گفتى:در اين جا نگر.او در آنجا نگريدى،دست به او زدى و او را در آنجا افگندى [١٣]و خاك بر او راست كردى.

عبد اللّه عبّاس گفت:عرب را در جاهليّت عادت بودى كه چون زنان ايشان آبستن شدندى،و وقت وضع نزديك شدى،چاله‌اى [١٤]بكندندى تا چون زن را درد آمدى بر سر آن چاله [١٥]بنشستى.اگر پسر بودى برگرفتندى،و اگر دختر