روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٧٩ - ترجمه

ايشان-گفت:من نيز هم اين نذر كردم.

چون خداى تعالى ايشان را عافيت داد،على فاطمه را گفت:وقت آن است كه ما به آن نذر وفا كنيم.به نزديك ايشان هيچ نبود بقليل و كثير [١].اميرالمؤمنين -عليه السلام-به نزديك همسايه‌اى[٣٣-ر]رفت جهود و از او قرض خواست.

نام آن جهود شمعون بن جابا [٢].او پاره‌اى پشم بداد و سه صاع جو،گفت:اين پشم زنان را ده تا براى من بريسند،و اين صاعهاى جو برگيرند به مزد آن.على آن بستد و به خانه آورد،فاطمه-عليها السلام-صاعى از آن آس كرد [٣]و پنج قرص از آن بپخت.هريكى را قرصى،و هرچه در سراى روزه داشتند [٤].اميرالمؤمنين با رسول-عليه الصلاة و السلام-نماز بگزارد و به خانه بازآمد و طعام در پيش نهادند تا تناول كنند.هنوز دست به طعام نابرده،سايلى به در حجره فراز آمد و گفت:مسكين من مساكين المسلمين أطعموني أطعمكم اللّه من موائد الجنّة، درويشى‌ام از درويشان مسلمانان،مرا طعامى دهى [٥]كه شما را خداى از خوانهاى بهشت طعام دهد.على آواز او بشنيد.اين بيتها انشاء كرد روى به زهرا كرد [٦].

فاطم ذات المجد و اليقين يا بنت خير الناس أجمعين.

أ ما ترين البائس المسكين قد قام بالباب له حنين
يشكوا إلى اللّه و يستكين يشكو إلينا جايع حزين
كلّ امرئ بكسبه رهين و فاعل الخيرات يستدين
موعده جنّة علّيّين حرّمها اللّه على الضنّين
و للبخيل موقف مهين تهوي به النار إلى سجّين
شرابه الصديق و الغسلين