روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٤٢ - ترجمه

فربه نكند و بنگزيراند از گرسنگى.

رويها آن روز نازك [١].

كردارش را خشنود.

در بهشتى بلند.

نشنوند در او سخن لغو.

در آنجا چشمهايى باشد روان.

در آنجا سريرها باشد فراشته [٢].

و كوزه‌ها [٣]نهاده.

و بالشها بازنهاده.

و بساطها [٤]افگنده.

نمى‌نگرند در شتر كه او را چگونه آفريده‌اند.

و به آسمان كه چگونه برداشته‌اند [٥].

و به كوهها كه چگونه بداشتند [٦].

و به زمين كه چگونه بگستردند.

ياد ده تو ياددهنده‌اى.

[٧] نيستى بر ايشان نگهبان.

الّا آن‌كه پشت بر كند و كافر شود.

عذاب كند او را خداى عذاب مهتر.