روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٤٣ - ترجمه

إِنَّمٰا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشٰاهٰا ،آنچه كار تو است و به تو تعلّق دارد آن است كه تو ترسانندۀ آنى كه از قيامت بترسد [١].قرائت عامّۀ قرّاء به اضافت است[٦٣-ر]:

مُنْذِرُ مَنْ .و ابو جعفر و ابن محيصن [٢]خواندند:«منذر»بالتنوين.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهٰا لَمْ يَلْبَثُوا إِلاّٰ عَشِيَّةً أَوْ ضُحٰاهٰا ،پندارى كه آن روز قيامت بينند مقام نكرده باشند الّا نماز شامى يا چاشتگاهى.و اين عبارت است از استقلال و استحقار مدّت مقام ايشان در گور.و بعضى مفسّران گفتند:از مدّت مقام ايشان در دنيا.فرّاء گفت:اگرچه«عشيّه»را ضحى نباشد،إنما ضحى روز را باشد و لكن اين سايغ [٣]است در كلام عرب كه گويند:آتيك العشية أو غداتها [٤]، معنى آن‌كه آخر روز يا اوّلش بيايم،قال الفرّاء و أنشدني بعض بني عقيل:

نحن صبحنا عامرا في دارها جردا تعاطى [٥]طرفى نهارها
عشيّة الهلال أو سرارها
أراد:و عشية سرار العشيّة.و حقيقت اين اضافت ازآنجاست كه «ضحى»پيوسته است با«عشيّة»و اضافت به أدنى ملابست حاصل شود.