اى پيغمبر چون طلاق دهيد زنان را،طلاق دهيد ايشان را براى عدّت ايشان،و بشماريد عدّت را و بترسيد از خداى پروردگار شما،بيرون نكنيد ايشان را از خانه‌هاشان و بايد تا بيرون نشوند مگر فاحشه كنند به آشكارا!و آن حدهاى خداست،و هركه در گذرد از حدهاى خداى ظلم كرده باشد بر تن خود،نمى‌دانى مگر خداى برگرداند پس از آن كارى.

[٤٩-ر] چون برسند به اجل نگاه داريد ايشان را به نيكويى يا جدا شويد به نيكويى و گواه كنيد دو عدل از شما، و به پاى داريد گواهى براى خداى،آن آن است كه پند دهند بدان آن‌كس را كه بگرويده باشد به خداى و روز قيامت و هركه ترسد از خداى كند او را رهگذرى.

و روزى دهد ازآنجا كه نپندارد،و هركه توكّل كند بر خداى او را بس باشد كه خداى رسد به كار خود،كرد خداى هر چيزى تقديرى.

و آنان كه نوميد باشند از حيض از زنانتان اگر به شك شويد عدّت ايشان سه ماه بود و آنان كه حايض نباشند و خداوندان حمل، اجل آنان آن بود كه بنهند بار خود،و هركه ترسد از خداى كند او را كار خود آسان.