روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٩ - ترجمه

شتر مرده چندان كه آن را عدد ندانستم.عجوزى [١]را ديدم،پرسيدم كه [٢]:اين شتران كه را بودند؟گفت:آن پير [٣]را كه برآن تل نشسته است و پشم مى‌تابد.

برفتم و گفتم:يا پير،اين‌همه تو را بوده است؟گفت:به نام من بوده است.گفتم:

چه رسيد اينان را؟گفت:آن‌كه داد بستد [٤].گفتم:در اين باب چيزى گفتى؟ گفت:بلى دو بيت گفته‌ام.گفتم:چيست آن؟گفت-شعر:

و الّذي انا عبد من خلائقه فالمرء [٥]في الدّهر نصب الرّزء [٦]و المحن
ما سرّنى أنّ [٧]ابلي في مباركها و ما جرى من قضاء اللّٰه لم يكن
سلام خوّاص گفت:هركه او خواهد كه هر دو سراى او را باشد،بايد تا با طريقت ما آيد تا دنيا و آخرت در دست او نهند.گفتند:طريقت [٨]شما چيست؟ گفت:رضا به قضا و مخالفت هوا،آنگه اين بيتها بگفت-شعر:

لا تطل الحزن على فائت [٩] فقل ما يجدي عليك الحزن
سيّان محزون على ما مضى و مظهر حزنا لما لم يكن
وَ اللّٰهُ لاٰ يُحِبُّ كُلَّ مُخْتٰالٍ فَخُورٍ ،و خداى تعالى دوست ندارد هر متكبّرى فخركننده را.

اَلَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ النّٰاسَ بِالْبُخْلِ ،[آنگه وصف كرد متكبّران فخركننده را.و] [١٠]محلّ«الّذين»جرّ است به صفت«مختال فخور»،گفت:آنان كه بخل