روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٣٥ - ترجمه

دعايى داند كه [١]بر اين مرد خواند در حال به شود.گفتند:راه نماى ما را.گفت:

برصيصاى راهب است در فلان دير.ايشان آمدند و تضرّع كردند و او دعا كرد.

أبيض آن ديو او را رها كرد [٢]و خبر منتشر شد كه بر برصيصاى راهب دعايى مى‌داند كه ديوانگان را و آنان را كه ايشان را ديو رنجه مى‌دارد،به دعاى او خداى تعالى شفا دهد.

مردم از جوانب مى‌آمدند و او را رنجه مى‌داشتند و او جواب نمى‌داد،و اين ابيض هركس را كه بزدى از مردمان بيامدى و گفتى دواى او[به نزديك] [٣]برصيصاست.چون پس از الحاح او جواب دادى و دعا كردى [٤]،ابيض او را رها كردى[تا] [٥]يك روز برفت و دخترى را از ملوك بزد،و او را پدر مرده بود و عمّ او بر جاى پدرش بود و پادشاه بنى اسرائيل بود[٢٧-پ]و سه برادر داشت.چون اين دختر رنجور شد،هم اين ملعون آمد [٦]و گفت:من راه نمايم شما را به كسى كه او دعا كند و به دعاى او اين دختر بهتر شود،گفتند:كيست؟گفت:برصيصاى راهب.گفتند:او اجابت نكند.گفت:برويد و تضرّع كنيد و الحاح كنيد،اگر قبول نكند دختر را در صومعۀ او بگذاريد و بگوييد كه [٧]خواهر ما امانت است بر [٨]تو،ما رفتيم تو دانى كه با امانت چه بايد كرد!همچنان كردند و دختر را آنجا بردند و بدو رها كردند و بر گرديدند.

او چون روى از نماز برگردانيد [٩]،دختر را ديد من اجمل [١٠]خلق اللّٰه،دعا