روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٣٣ - ترجمه

داد.او جواب نداد،و او را عادت بودى كه روى از نماز بنگردانيدى الّا به وقت افطار يك ساعت،[و] [١]صوم الوصال داشتى پنج روز و ده روز.

چون ابيض بديد كه او جواب نمى‌دهد،در زير صومعۀ او بايستاد و به نماز مشغول شد.بر وجه نفاق و خداع.چون برصيصا از نماز فارغ شد، فرونگريد راهبى را ديد به نماز مشغول شده در زيّى [٢]و هيئتى نيكو.چون چنان ديد تأسّف خورد بر آنكه جواب او نداد [٣].آواز داد و گفت:يا عبد اللّٰه،مرا معذور دار كه تو آواز دادى و در نماز بودم.چون فارغ شدم بگوى تا چه‌كار است تو را؟ گفت:مرا آرزوست كه با تو به يك جاى باشيم [٤]و به يك جاى عبادت كنيم [٥]،و من سيرت تو برگيرم و به تو اقتدا كنم و از علم تو چيزى اقتباس كنم [٦]و به دعاى تو رغبت مى‌كنم،و من نيز تو را دعا كنم.

برصيصا گفت:من از تو مشغولم و دعا[ى من] [٧]عام است جملۀ مؤمنان را،اگر تو مؤمنى در اين ميانه[باشى] [٨].آنگه او را رها كرد و با سر عبادت شد [٩]چهل شبانه روز [١٠].چون بازنگريد [١١]،او را ديد برپاى‌ايستاده و نماز مى‌كرد و تضرّع و ابتهال مى‌كرد.چون چنان ديد،گفت:اى بندۀ خداى بگوى تا چه حاجت دارى تا بدو رسى؟گفت:حاجت من آن است كه با تو به يك جاى باشم و بسيارى زارى كرد.برصيصا او را دستورى داد تا در صومعه رفت و با